Mijn bureau :)

All or nothing

All or nothing, dat is altijd mijn motto geweest. Klikt goed, toch? Dat dacht ik dus ook. Tot nothing de bovenhand nam.

De teller staat vandaag op acht weken lockdown. Al acht weken zijn we toerist in eigen kot, zijn we creatief in het onderhouden van onze sociale contacten en meer dan ooit zijn we solidair, voor onszelf en onze medemens.

Bij elke herinnering die ik de afgelopen periode heb gemaakt (mijn pessimistische ik wil hier aan toevoegen dat dat er helaas bitter weinig zijn), denk ik: “dat is echt een verhaal voor later” (als de kleinkinderen voor de geschiedenislessen hun grootouders moeten interviewen over de coronacrisis ofzo). Maar, en dit is GEEN verrassing: er is ook een keerzijde. Een MEGA keerzijde.

Roze wolk

Het begin van het tweede semester was voor mij de piek van de afgelopen twee jaar. Ik had vertrouwen in mijn studiekeuze, was on point met het indienen van taken en had plezier, op school en daarnaast. In eerste instantie was ik niet bang voor corona. Het woordje ‘crisis’ werd er toen dan ook nog niet aan vastgeplakt. De eerste social distancing-regels vond ik ook niet erg. Ik trok er last minute nog op uit met mijn vriend, een spontaan weekendje aan zee. (Vóór de aankondiging van de lockdown uiteraard, ik ben niet gek)

The downfall

Met beide voeten kwam ik op de grond toen ik weer thuiskwam en mijn bubbel werd doorprikt. Het was menens. Van de ene op de andere dag ging ik van all naar nothing. De druk om te presteren voor school voelde hoger dan ooit, we hadden immers de hele dag niets anders te doen. Begripvolle berichten van school waren voor mij tevergeefs. Ik voelde mijn faalangst met de seconde groter worden.

Mijn Whatsapp en mailbox zaten vol. En dat wist ik niet door ernaar te kijken, daarvoor was ik namelijk te bang. Ik was bang om geconfronteerd te worden met alle gemiste deadlines en het werk dat zich wekenlang had opgestapeld. Ik vond geen routine.

Beter laat dan nooit

Het is nog maar een week geleden dat ik besloot om eerlijk te zijn met mezelf, leerkrachten te contacteren en te redden wat te redden valt. Dat is wanneer ik iets heel waardevols heb geleerd. Tot mijn grote verbazing was iedereen begripvol. Ik kreeg de kans om opdrachten met een al lang verstreken deadline in te halen en ik leerde iets: all or nothing zijn suckt! Ik kán niet altijd all zijn en ik wíl niet nothing zijn.

Als je een ding uit dit verhaal leert, dan hoop ik dat dat is dat “tijd hebben” niet betekent dat we die tijd ook zo optimaal mogelijk MOETEN gebruiken. We MOETEN niet altijd presteren.

Ik heb de afgelopen periode tweets voorbij zien komen die me zeiden dat als ik geen beter mens was, niet rijk was of niet binnen vijf minuten op elk bericht kon antwoorden, dat ik had gefaald. Ik heb geleerd dat dat niet waar is. Ik moet niet all or nothing zijn, ik kan ook een beetje zijn. En dat is oké, ook voor jou :).

Wil je dat anderen dit ook lezen? Deel!

Zeen is a next generation WordPress theme. It’s powerful, beautifully designed and comes with everything you need to engage your visitors and increase conversions.

More Stories
Costa met Chris Vonck
Interview met Jain expert Chris Vonck – Het Jainisme kent enkel vrede