De voorbij 8 weken liep ik mee op de regioredactie van VRT NWS in Antwerpen, die samen met Radio 2 Antwerpen verslag uitbrengt over alles wat er in de provincie gebeurt. Voor mij, als radiostudent, was het een uitdaging: in plaats van met audio, werkte ik vooral met tekst. Maar na een paar weken merkte ik tot mijn eigen verrassing dat ik artikels schrijven eigenlijk wel leuk vind.
Mijn eerste dag
Op 14 april vertrok ik met een flinke dosis zenuwen richting de Sint-Paulusplaats in Antwerpen, waar de regioredactie van VRT NWS zit. Iets voor 9 uur kwam ik aan en werd meteen warm ontvangen door de redactie. Mijn stagebegeleider was er op dat moment nog niet, dus ik had nog wat tijd om me rustig te installeren en mentaal voor te bereiden op wat acht intense weken zouden worden.
Toen mijn begeleider arriveerde, kreeg ik een laptop, een badge en — misschien wel het belangrijkste — de geruststelling dat die zenuwen nergens voor nodig waren. Niet veel later, om precies 9u45, mocht ik meteen aanschuiven bij mijn allereerste redactievergadering. Eens thuis, kon ik terugblikken op een verrassend vlotte eerste dag.
Mijn eerste publicatie
Op mijn eerste dag kreeg ik meteen een test voorgeschoteld: ik moest een quote knippen uit een interview over medische gele dozen, er een radiobericht van maken en een artikel schrijven. Wat ik toen nog niet wist, was dat die opdracht ook meteen gepubliceerd zou worden. Of het maken van die stukken vlot verliep, weet ik eerlijk gezegd niet meer. Wat ik wel weet, is dat ik sindsdien enorm gegroeid ben in . Dus na mijn eerste dag stond er al meteen een artikel online met mijn naam onder. Best wel cool.
Een bijzondere ontmoeting
Tijdens mijn stage heb ik vooral interviews afgenomen met gewone Antwerpenaren. Ik heb ook vaak telefonische burgemeesters en schepenen aan de telefoon gehad. De meest bijzondere politieke ontmoeting was met minister van Justitie Annelies Verlinden. In het Vlinderpaleis in Antwerpen vond een tentoonstelling plaats met werk van jongeren uit de jeugdzorg. Ik mocht enkele van hen interviewen, en plots stond Annelies Verlinden voor mijn neus. Het was de eerste keer dat ik zo’n bekend politiek figuur in levenden lijve mocht interviewen. Hoewel ik geen vragen had voorbereid, verliep het gesprek verrassend vlot.
Toch was mijn meest memorabele interview niet met een politicus, maar met Thibault Christiaensen, frontman van Equal Idiots en presentator bij Studio Brussel. Voor mijn laatste stageweek schreef ik een uitgebreid artikel over het muziekfestival Gladiolen. Het interview vond jammer genoeg telefonisch plaats, maar voor mij als muziekliefhebber en radiofan was het alsnog een wow-moment.
Anekdote
Mijn allereerste interview op locatie vond plaats op de Handschoenmarkt in Antwerpen. Ik mocht de uitbaatster van het allerlaatste Antwerpse kantwinkeltje spreken. Met veel zenuwen liep ik naar het kleine winkeltje vlakbij de Kathedraal. Achteraf bleek die stress helemaal onnodig. Brigitte, zo heette de uitbaatster, was heel lief.
Omdat er veel toeristen souvenirs kwamen kopen, moest Brigitte vaak even weg om hen te helpen, waardoor ik soms wat langer moest wachten. Ondertussen babbelde ik wat met enkele toeristen. Zij vertelden hoe jammer ze het vonden dat het kantwinkeltje zou sluiten. Toen ik uiteindelijk vertrok, kreeg ik complimentjes van Brigitte: ze vond dat ik het heel goed deed en dat ik haar meteen op haar gemak had gesteld, nog voor het interview begon. “We gaan nog veel van jou horen,” zei ze.
Dat was voor mij een heel grote motivatie, en dat al in de eerste week.
Oeps foutje
Gelukkig maakte ik geen grote fouten tijdens mijn stage. Af en toe vergat ik wel eens de politieke partij van een burgemeester te vermelden, of maakte ik een schrijffoutje. De grootste blunder gebeurde op paasmaandag, nog maar mijn tweede week op stage. Ik had nooit gevraagd of ik ook op feestdagen verwacht werd, en omdat niemand me iets had verteld, vertrok ik die ochtend gewoon richting mijn stageplek.
Toen ik aankwam, zag ik van ver al dat er geen licht brandde. Ik probeerde nog binnen te geraken, maar dat had geen nut want het gebouw was volledig gesloten. Na een telefoontje naar mijn stagebegeleider kwam ik erachter dat ik op feestdagen helemaal niet hoefde te werken. De dag erna wist de hele redactie dat ik op paasmaandag voor een gesloten deur had gestaan.
Veel geleerd
Tijdens mijn opleiding heb ik natuurlijk ook veel geleerd, maar ik denk dat ik de voorbije acht weken heel hard gegroeid ben als persoon en journalist. Ik probeer bellen en willekeurige mensen aanspreken zo veel mogelijk te vermijden. Dat kon natuurlijk niet tijdens mijn stage. Het duurde even voor ik het minder angstaanjagend vond, maar uiteindelijk heb ik me er toch overheen kunnen zetten. Op school zeiden ze altijd: face your fears, en dat heb ik nu ook gedaan. Ik ben nu ook eindelijk van mijn belangst af!
Als je graag met regionaal nieuws bezig bent en schrijven jouw ding is, raad ik een stage bij VRT NWS Antwerpen zeker aan.
