“Kan je snel even deze video vertalen en ondertitelen?” “We hebben beelden nodig voor de socials, de deadline is straks.” “Zin om morgen een vox pop te draaien over onze meest gelezen artikel?” Welkom bij Contacto, het Portugese weekblad van Luxemburg en mijn stageplek voor acht intensieve, leerrijke weken.
Eerste dag
Toen ik aankwam in Luxemburg, wist ik meteen: dit wordt geen klassieke stage. Niet alleen omdat ik in een meertalige redactie terechtkwam waar Luxemburgs, Frans, Duits, Engels en Portugees worden gesproken, maar ook omdat Contacto echt draait op een klein, hecht team dat veel verantwoordelijkheid geeft.
Ik werd meteen warm onthaald en mocht dezelfde dag nog meekijken met de eindredactie en mee brainstormen over onderwerpen voor de komende editie. Spoiler: je wordt er niet aan de koffiemachine gezet, je wordt meteen betrokken.
Eerste publicatie
Mijn eerste bijdrage was een video-interview met Maite Richert, de fitnessgoeroe. Ik mocht samen met een collega op pad om de interviews af te nemen en de montage doen. Toen ik het eindresultaat op de socials van Contacto zag verschijnen, met mijn naam erbij, voelde ik echt: dit is waarom ik voor journalistiek gekozen heb.
Een bijzondere ontmoeting
Een van de mooiste momenten was een reportage over moeders met postpartum depressie. Een thema dat vaak onderbelicht blijft, maar zo ontzettend belangrijk is. Voor deze reportage sprak ik met een psycholoog en een psychiater, deels in het Portugees, deels in het Frans. Over de signalen, oorzaken en de nood aan meer openheid.
Maar het meest indrukwekkende gesprek had ik met een jonge moeder bij wie de depressie nog heel recent was. Ze vertelde me eerlijk over de eenzaamheid, de schuldgevoelens, en hoe moeilijk het was om hulp te vragen. Wat begon als een ‘gewoon’ interview, werd een diep en intiem gesprek waarin ze me echt binnenliet in haar verhaal.
Veel geleerd
Naast video editing en social media content maken, leerde ik vooral om snel te schakelen, kritisch te denken en zelfstandig te werken. Van vox pops in de stad tot teasers voor Facebook en Instagram, elke dag was anders. De balans tussen creatief mogen zijn en professioneel afleveren, was iets waar ik echt in gegroeid ben.
Anekdote
Soms moet je een beetje (oké, veel) moeite doen voor een goed verhaal. Voor mijn reportage over postpartum depressie wilde ik ook reacties verzamelen van professionals op het terrein. Alleen… niemand nam op. Geen reactie op mijn mails, geen antwoord aan de telefoon. Dus besloot ik dan maar zelf op pad te gaan, langs verschillende ziekenhuizen in Luxemburg.
Wat ik toen nog niet wist: dat mijn grootste tegenstander die dag het openbaar vervoer zou zijn. Ik nam vijf keer de verkeerde bus. Vijf. Soms in de verkeerde richting, soms een verkeerde lijn, soms gewoon te laat aan de halte. Google Maps en ik waren duidelijk geen dream team die dag.
Het was frustrerend, eerlijk gezegd. Maar ook ergens grappig. En gelukkig is het openbaar vervoer in Luxemburg gratis dat verzachtte de pijn een beetje. Na een halve dag miserie stond ik uiteindelijk toch aan de balie van het ziekenhuis. Zonder afspraak, maar met een flinke portie vastberadenheid. En jawel: eindelijk kreeg ik een antwoord op mijn vragen.
Oeps foutje
Op een dag werd ik op pad gestuurd voor een korte reportage over de val van de regering in Portugal. Ik trok eropuit met mijn microfoon in de aanslag, vol goede moed en met een duidelijke missie: reacties sprokkelen op straat. De interviews liepen vlot, de mensen wilden hun mening delen, en ik was best tevreden met wat ik had verzameld.
Tot ik terug op de redactie kwam… en merkte dat mijn microfoon helemaal niet goed was aangesloten. De audio? Vol achtergrondruis en bijna onverstaanbaar. Paniek momentje. Gelukkig had ik een programma op mijn laptop staan dat de originele geluidsopnamen volledig kon herstellen. Sindsdien check ik altijd dubbel en driedubbel mijn materiaal.
