Kinderen zetten heel wat grote stappen in hun leven, maar hoe is dat voor hun moeders? Zeven mama’s vertellen hoe zij belangrijke mijlpalen in het leven van hun kind ervaren.
Alles begint bij de wens om mama te worden. Eens die in vervulling gaat, kan je beginnen dromen over het eerste belangrijke moment in het leven van je kind, zijn geboorte!
Kimberly Verbesselt (22) verwelkomt binnenkort haar eerste kindje
Kimberly is in blijde verwachting van haar eerste kind. Ze is uitgerekend in augustus. De aanstaande mama blikt terug op haar voorbije zwangerschap en kijkt uit naar het moederschap.
“Ons kindje is zeker welkom, maar komt een beetje onverwacht. Ik was net mijn job verloren, hierdoor hadden we onze kinderwens even losgelaten. Een tijdje later bleek dat ik zwanger was.” Vroedvrouw Tinne Leemans ziet meer vrouwen die zwanger worden als ze zich niet meer focussen op hun wens: “We zien vaak bij mama’s die niet vlot zwanger worden, dat we dat medisch gezien niet direct kunnen verklaren. Dan hebben we het vermoeden dat stress een bepalende factor is. Dat zijn meestal mama’s die elke maand hard bezig zijn met wanneer ze best betrekkingen hebben om zwanger te worden. Het lijkt dan alsof hun lichaam het niet oké vindt om in zo’n stressvolle situatie zwanger te worden. Als ze dan hun kinderwens opgeven of ‘on hold’ zetten, worden ze toch ineens spontaan zwanger.”
Miskraam
Kimberly werd overdonderd door emoties wanneer ze erachter kwam dat ze zwanger was: “Toen ik die positieve test zag, kon ik het eerst niet geloven. Maar al snel werd dat gevoel overspoeld door angst. We hebben namelijk anderhalf jaar geleden een miskraam gehad. Vandaar dat ik onmiddellijk bang was om opnieuw ons kindje te verliezen. Uiteraard was ik heel gelukkig, maar met een bang hartje.” Ze haastte zich naar haar man om het nieuws te delen: “Ik knikte naar hem en hij wist al genoeg. Ik had de woorden nog niet eens uitgesproken. Hij was ontzettend gelukkig, maar ook bang na onze vorige zwangerschap.”
NIP-test
Na een paar weken vol angst voor een miskraam kan Kimberly een NIP-test laten afnemen. Vroedkundige Tinne legt uit wat dit is: “Via een bloedafname bij de mama gaan we op zoek naar het DNA van de baby. Hierin proberen we bepaalde afwijkingen op te sporen, zoals het syndroom van Down. Door de chromosomen te onderzoeken kunnen we ook het geslacht bepalen. Een NIP-test wordt uitgevoerd tussen twaalf en veertien weken zwangerschap.” Kimberly kwam via zo’n bloedafname het geslacht van haar baby’tje te weten, het duurde niet lang voor ze ook een naam uitkozen.
Nova
“We krijgen een meisje, Nova. We kenden het geslacht op dinsdag en op donderdag wisten we haar naam al. In het begin hadden we elf meisjesnamen, maar al snel bleven er maar twee over: Aurora en Nova. We hebben er een nachtje over geslapen, meer hadden we niet nodig. Nova is makkelijker voor een kindje om te leren schrijven. We wilden het ook niet te moeilijk maken voor familie en vrienden.” De aanstaande mama vindt het erg moeilijk om de naam van haar ongeboren dochter te verzwijgen: “Ik ben echt een stresskip op het vlak van dingen geheimhouden, ik wou haar naam niet per ongeluk verklappen. Daarom heb ik haar naam bekend gemaakt bij het delen van onze geboortelijst op Facebook. We hebben er al heel veel complimenten over gekregen. Het is dan ook een naam die je niet vaak hoort.”
Kinderdroom
Voorlopig zit Kimberly op haar roze wolk en geniet ze ten volle van haar zwangerschap: “Dit is echt een kinderdroom die uitkomt. Ik zeg al van kinds af aan dat ik jong mama wilde worden en dat voor mijn 25e verjaardag. Ik vind het heel mooi dat die droom nu in vervulling gaat. Weten dat ons wondertje in mijn buik groeit geeft me zo’n magisch gevoel. Zeker nu ik haar voel en zie stampen.”
Eenzaam
Een zwangerschap is niet enkel rozengeur en maneschijn: “Mentaal is het zwaar. Niet iedereen weet wat ik doormaak als zwangere vrouw vol hormonen, hierdoor heb ik vaak het gevoel dat ik alleen sta. Ik voel me soms heel eenzaam, bijna iedereen die je kent is aan het werk waaronder ook mijn man. Ik mis hem echt overdag.” Kimberly zou ook graag terug aan de slag gaan maar haar zoektocht naar werk loopt niet zoals gewenst. Heel wat bedrijven staan niet te springen om iemand aan te werven die binnen een paar maanden bevalt: “Het is moeilijk om uit de werkloosheid te komen als zwangere vrouw. Niemand wil mij aannemen. Ik deed altijd erg fysiek werk, vooral in de productie. Zo’n omgevingen zijn meestal erg luidruchtig of heel warm of net koud. Ik moet natuurlijk ook opletten voor bepaalde stoffen. De jobs die ik altijd uitvoerde, kan ik nu dus niet doen.”
Liefdevolle thuis
De mama in spe weet al goed hoe ze haar kindje wil opvoeden: “Het is voor mij heel belangrijk dat ze weet dat ze haar emoties mag tonen. Ze kan altijd bij me terecht met haar blijdschap, verdriet en boosheid. Ze moet ook leren hoe ze daar best mee omgaat, zodat ze erover kan praten en leert verwoorden wat ze voelt.” Kimberly wil dat haar dochter opgroeit in een liefdevolle thuis: “Ik heb vier zussen. Voor mijn zwangerschap had ik maar contact met één van hen. Sinds ik zwanger ben, heb ik weer contact met alle vier. Mijn moeder heeft altijd voor heel veel wrijvingen gezorgd tussen de zussen. Daarom heb ik niet de beste band met haar. Vroeger was onze connectie heel goed maar de laatste jaren is die verwaterd en verslechterd. Nu heb ik iets meer contact met haar, maar zij is meestal niet de eerste die iets weet over ons kindje. Ik ga ook erg streng zijn. Als mijn moeder ruzie maakt met mijn zussen op een feestje van mijn dochter zien ze haar niet meer. Ik wil niet dat Nova opgroeit in een toxische omgeving.”
Een paar jaar later schenk je je kind misschien een broertje of zusje. Een serieuze mijlpaal die heel wat emoties losweekt bij mama.
Sanne Alix (28) kreeg pas een tweede kindje
Sanne legt uit hoe ze haar zoontje voorbereidde op de komst van zijn kleine zus. Ze blikt terug op het magische moment waarop de twee elkaar ontmoetten. De komst van een tweede kindje betekent niet dat haar zoontje nu minder aandacht krijgt, integendeel.
Eens je kindje tweeënhalf jaar oud is, kan hij starten in de kleuterschool. Die eerste schooldag is een gigantische verandering voor je kind, maar ook voor mama. Wanneer je kindje anders ganse dagen thuis was, zit het nu op school.
Jessica Madsen (34) ziet derde kindje voor het eerst naar school gaan
In februari maakte Jessica’s tweejarige dochter Romy haar intrede in het instapklasje, ze is de derde van vier. Broer en zus gingen haar al voor en zitten op de lagere school. Jessica blikt terug op hoe ze haar dochter klaarstoomde voor school en hoe ze deze grote stap als moeder ervaart.
Romy was helemaal klaar voor haar eerste schooldag, volgens mama Jessica: “Kinderen komen op een bepaalde leeftijd waarop ze echt klaar zijn voor school. Ze zijn dan zo druk. Ik kan nu zeggen dat de rust echt is wedergekeerd in huis. We kunnen ook een beetje meer met ons vierde kindje bezig zijn.”
Derde eerste schooldag
Jessica heeft iedere eerste schooldag van haar kinderen op een andere manier ervaren: “Bij ons eerste kindje was het echt spannend en wat moeilijk om hem voor het eerst naar school te brengen. Dat was echt loslaten, net omdat het je eerste is. Als je tweede naar school gaat weet je al een beetje hoe alles zal lopen. Hierdoor voelde het wel oké om ook haar achter te laten bij een juf. Nu, bij ons derde kindje, keken we er eigenlijk wel naar uit om terug wat rust te hebben. Als de vierde naar school moet, zal het volgens mij wel opnieuw moeilijker zijn. Dan is het je laatste kindje dat naar school gaat.”
School van broer en zus
Het was deze keer wat moeilijker om een school te kiezen: “De twee oudste kinderen gaan al langer naar school in Sint-Lenaarts. We hebben even getwijfeld of we Romy niet in Brecht zouden inschrijven. We waren in de tussentijd namelijk verhuisd. Mijn man en ik hebben er toch voor gekozen om ze op de school van broer en zus in te schrijven. Ik heb zo’n goed gevoel bij die school. Ik vind het niet erg om daar vijf minuutjes langer voor te rijden.” Opnieuw voor die school kiezen biedt meer voordelen: “Ik moest mijn dochter niet achterlaten bij een wildvreemde. Ik kende de juf gelukkig al van mijn oudere kinderen. Vroeger, als één van de anderen naar een opvang ging, was dat wel spannend.”
Potjestraining
Jessica deed haar best om de overgang zo vlot mogelijk te laten verlopen: “We hadden haar goed voorbereid op haar eerste schooldag. Ze ging altijd al mee naar het schooltje om haar broer en zus te brengen, dus ze kende het daar wel. We zijn een uur naar het kijkmoment geweest. Zo kon ze al kennis maken met haar klas. Hierdoor zag ze het helemaal zitten. Daarnaast hebben we hard ingezet op potjestraining. Wanneer je kindje naar school gaat, verwachten de juffen dat hij of zij op het potje kan gaan.”
Nachtwerk
“Het is fijn dat ik er veel kan zijn voor mijn schoolkinderen. Ik werk ‘s nachts dus ik kan ze zelf brengen en ophalen. Als er op school iets te doen is, steek ik graag de handen uit de mouwen. Ik kan een dag gaan helpen of ergens heen rijden met de kinderen van de klas.”
Een paar jaar later stroomt je kind door naar de lagere school. In plaats van altijd te spelen, zullen er lessen gevolgd worden. Een hele aanpassing voor je kind. Ook voor mama een ingrijpend moment.
Maria Hadzinikolaou (47) haar zoon rondt volgend jaar zijn lagere schoolcarrière af
Adam, de jongste telg van Maria, zit in het vijfde studiejaar. Maria blikt terug op hoe zij Adams lagere schoolcarrière al ervaren heeft. Dit doet haar terugdenken aan hoe zij jaren geleden gediscrimineerd werd vanwege haar achtergrond.
“Sinds mijn zoon naar school gaat, zie ik dat hij stouter is geworden. Kinderen moeten op de speelplaats vaak zelf hun problemen oplossen. Zo leren ze hoe anderen reageren en zich gedragen. Hij duwt nu bijvoorbeeld sneller een ander kind terug.” Daar is mama Maria niet trots op: “Ik vind het enorm belangrijk dat hij op deze leeftijd leert respect te hebben en beleefd te zijn, naar iedereen toe. Dat komt doordat ik zelf een andere afkomst heb. Ik heb Griekse roots. In Vlaanderen opgroeien met een vreemde naam was niet simpel. Hierdoor werd ik vroeger anders behandeld als de rest. Gelukkig is dat nu al heel wat verbeterd. Ik hoop dat mijn kinderen later trots kunnen zijn op hun afkomst. Zowel op hun Griekse, als hun Libanese kant die ze van hun papa erfden.”
Nieuwe start
Maria is teleurgesteld in de manier waarop haar zoon in de lagere school startte: “Ik had verwacht dat de overgang van de kleuterklas naar het eerste leerjaar zachter zou verlopen. Het gaat om heel kleine kindjes. Plots komen ze terecht op een speelplaats vol grote kinderen. Mijn zoon had het daar erg moeilijk mee. Ik dacht dat de school voorzichtiger zou omgaan met kinderen die wat gevoeliger zijn. Dat was niet het geval.”
Eerst huiswerk maken
“Huiswerk mag voor mij afgeschaft worden. Kinderen zitten lang genoeg op school. Als ze thuiskomen zie je dat ze willen spelen en genieten. Het is moeilijk om dan als ouder te zeggen dat ze toch eerst huiswerk moeten komen maken. Maar het is een verplichting, net zoals wij als volwassenen bepaalde regels moeten volgen. Zo probeer ik dat dan ook uit te leggen aan hem.” Maria probeert haar zoon zoveel mogelijk te helpen met zijn huiswerk. Dat is niet altijd makkelijk: “Bepaalde dingen worden nu anders aangeleerd als vroeger. Toen Adam voor het eerst staartdelingen moest oefenen, heb ik filmpjes opgezocht over hoe je daar juist aan begint.”
Het duurt niet lang meer voor je kind in zijn tienerjaren terechtkomt. In die periode beginnen heel wat kinderen te puberen. Zowel voor de tiener als voor de mama geen simpele periode.
Praktijkhouder “Eigenwijs”, Inge Bolckmans, over de puberteit
Praktijk “Eigenwijs” helpt ouders en kinderen om opnieuw te verbinden met elkaar en de rust en harmonie binnen hun gezin te laten terugkeren. Het multidisciplinaire team bestaat uit psychologen, ergotherapeuten, logopedisten, autismecoaches en coaches voor ouders. Inge Bolckmans is ergotherapeute en heeft zich gespecialiseerd in kinderen en jongeren. Inge probeert vanuit haar vakgebied onder andere pubers en hun mama’s te ondersteunen waar nodig.
Wat is typisch pubergedrag?
Vooral tegen alles in gaan. Als jij A zegt, zeggen zij B. Daarnaast is experimenteren ook typisch voor pubers. Toch willen ze niet te veel opvallen maar erbij horen. Pubers zijn vooral op zoek naar wie ze zijn en wat bij hen past.
“Ik begrijp niet hoe mijn deuren nog niet gesneuveld zijn met een puber in huis”
Nadia, mama van Lander
Vanaf welke leeftijd beginnen de eerste puberstreken?
Gemiddeld in de eerste jaren van het middelbaar. Bij meisjes kan dat best al jong zijn, zoals tien of elf jaar. Bij jongens meestal iets later. Dat hangt echt af van kind tot kind.
Wanneer is pubergedrag niet meer normaal?
We moeten altijd kijken naar ieders veiligheid. Experimenteren hoort bij de puberteit. Maar als een puber zichzelf of anderen in gevaar brengt, is het belangrijk om op eventuele gevolgen te wijzen.
Wat is voor mama’s een kantelpunt om hulp te zoeken?
Bij meisjes gaat het heel vaak om angsten of krassen. Bij jongens gaat het vooral om emotieregulatie die fout gaat. Dat gaat van woede en agressie tot (faal)angsten. Maar het kan ook gaan over middelengebruik.
Hoe helpen jullie die mama’s dan?
We gaan op zoek naar wat het kind nodig heeft, en wat de mama nodig heeft om met het kind te kunnen omgaan. Dat is voor elk kind en elke ouder verschillend. Soms moeten we mee grenzen stellen. Soms is het al voldoende dat kinderen iets van iemand anders horen, die geen ouder is.
“Als ik hem vraag welk spelletje hij speelt, zijn het mijn zaken niet. Als hij een nieuw spel wil, dan wel”
Nadia, mama van Lander
Welke raad zou jij geven aan een mama van een (bijna-)tiener?
Ga vooral niet controleren maar toon een gezonde interesse in waar ze mee bezig zijn. Doe eens mee, misschien vind je het wel leuk!
Welke andere fase is het zwaarst voor moeders?
De peuterpuberteit is ook pittig. Die gaat vaak gepaard met driftbuien en uitbarstingen.
Eenmaal de puberteit voorbij is, wordt je kind stillaan volwassen. Hij leert op eigen benen staan en begint zijn eigen pad te volgen. Na een tijdje wil je kind zich settelen en verlaat hij het moedernest. Mama blijft achter en daar hebben heel wat vrouwen moeite mee.
Lief Sips (58) haar kinderen zijn al een aantal jaren het huis uit
Sanne en Wout, de twee kinderen van Lief, verlaten in 2013 allebei het ouderlijk nest. Voor Lief is dit een heel nieuw hoofdstuk in haar (mama)leven: “Het is nog altijd moederen, maar op een andere manier”
Welk gevoel overheerste toen je kinderen uit het huis gingen?
Dat Sanne, de oudste, het huis uit ging wisten we wel omdat dat al een tijdje in de pijplijn zat. Sanne kende haar vriend al wat langer en ze wilden bouwen. Toen Wout uit huis ging schrok ik wel. Hij is tweeëneenhalf jaar jonger. Wout had gezegd dat hij nu ook tweeëneenhalf jaar enig kind wou zijn, zoals zijn grote zus was voor zijn geboorte. Nochtans was hij na zes maanden al vertrokken. Dat kwam bij mij wel even binnen omdat het in mijn hoofd anders gepland was. Ik voelde me even eenzaam. Het viel op hoe stil het hier in huis werd. Je blijft met twee achter en kan enkel nog gesprekken met elkaar voeren. De animo van de kinderen valt volledig weg. Maar of dat het legenestsyndroom was? Geen idee.
Op welke manier is je moederrol veranderd nu je kinderen volwassen en het huis uit zijn?
Het is nog altijd moederen, maar op een andere manier. Ik moet de praktische dingen niet meer echt op mij nemen. Als ze natuurlijk vragen om te helpen, spring ik graag in. Zo doe ik de strijk wel eens als ze met een grote mand was zitten die ze niet weggewerkt krijgen. Daarnaast pas ik heel veel op hun kindjes. Als er dingen moeilijk zijn mogen ze ook altijd een babbeltje komen doen en dan ben ik er voor hen.
“Als we elkaar willen zien, gaat er heel wat planning aan vooraf”
Hoe is de band met je kinderen veranderd sinds ze het huis uit zijn?
We hadden al een goede band en dat is nu nog steeds het geval. Je moet alleen wat langer wachten als je bijvoorbeeld vraagt om te komen helpen met iets. Als we elkaar willen zien gaat er meer planning aan vooraf omdat ze het allebei heel druk hebben. Daardoor kunnen ze niet meer altijd voor mama klaarstaan maar dat is ook niet nodig. Ik kan wel voor mezelf zorgen.
Hoe vaak zie je je kinderen?
Mijn dochter zie en hoor ik wekelijks een aantal keren. Wout springt niet zo vaak binnen als Sanne. Hem zie ik iedere maand, soms wat meer. Zijn vrouw trekt meer naar haar mama, dat kan er iets mee te maken hebben. Daarnaast is hij zelfstandige en heeft hij het ontzettend druk. Dat snap ik helemaal en ik ben heel trots op wat mijn kinderen al hebben bereikt. Daarnaast denk ik dat er toch een verschil is tussen een moeder-dochter en moeder-zoonrelatie.
Welke nieuwe interesses heb je ontwikkeld sinds je meer tijd hebt voor jezelf?
Ik heb al verschillende dingen uitgeprobeerd. Sinds dit jaar ben ik aan het zingen in een zangkoor. Voor zo’n dingen komt nu meer tijd. Daarnaast ben ik veel met mijn hondje bezig. Die is er gekomen na het overlijden van mijn partner om minder alleen te zijn.
Wat is het mooiste aan deze fase van het moederschap?
Het zijn volwassenen en je kan ze zo behandelen. Het is ook zo fijn om te zien hoe ze met de kindjes bezig zijn.
Hoe kijk je terug op je ‘mama zijn’ doorheen de jaren tot nu?
Ik ben zelf opgegroeid in een gebroken gezin, waardoor ik nu geen contact meer heb met mijn ouders. Toen ik zestien was heb ik mezelf beloofd dat ik het later anders ging doen. Ik zou zorgen dat mijn kinderen wel een goede thuis hadden. Ik wou wel de mama zijn die bereikbaar was en waarbij de kinderen met problemen af konden komen. Ik kan nu zeggen dat ik dat heb kunnen waarmaken. Daar ben ik trots op.
Je kind blijft verder bouwen aan zijn toekomst en krijgt op zijn beurt ook kindjes. Een prachtig moment voor de nieuwe ouder, maar ook voor de kersverse grootmoeder. Zo verandert mama in oma, bomma, moeke,…
Christel Wagemans (63) heeft vijf kleinkinderen
Christel heeft drie kinderen, haar man heeft er vier. Intussen hebben ze samen al vijf kleinkinderen. Ze vertelt over de mooiste momenten met haar kleinkinderen. Maar ook over hoe ze haar dochters op hun beurt mama zag worden.
Iedere mijlpaal in het leven van een kind, of die nu net geboren is of zelf al ouder werd, is ook voor zijn mama erg belangrijk. Hierdoor verandert en groeit haar moederschap steeds mee met haar kind. Al die grote en kleine stappen en veranderingen brengen ook emoties met zich mee. Soms nauwelijks merkbaar en onderhuids, soms ontzettend overweldigend.
