Op 29 januari van dit jaar reisde ik vanuit België naar Manchester om daar de wedstrijd tussen Manchester City en Club Brugge te volgen. Voor Club Brugge-trainer Nicky Hayen stond er op dat moment veel op het spel. Met elf punten en genoeg aan één punt om door te stoten naar de volgende ronde, startten zij aan dit duel. In dit artikel begeleid ik jullie vanaf mijn hotelkamer tot het stadion en vertel ik mijn ervaringen over deze trip.
Omstreeks halftwaalf vertrok ik vanuit Schiphol met het vliegtuig naar Manchester. Tussen de passagiers viel het me meteen op dat ik niet de enige voetballiefhebber aan boord was. Het welbekende West-Vlaamse accent bevestigde mijn vermoeden dat veel Clubsupporters hetzelfde idee hadden om via Schiphol te vliegen.
Boordevol vertrouwen zakten ca. 1900 Brugse supporters af naar het Etihad Stadium om daar te azen op een puntje. Eén puntje, zelfs dat volstond om door te stoten. Dat zegt veel over de uitstekende resultaten die Club behaalde op de voorgaande speeldagen.
Ook ik vertrok te voet vanaf mijn hotel naar het stadion. Een traject van ongeveer 45 minuten, dat voornamelijk langs de A6010-snelweg loopt. Omdat ik op tijd vertrok, behoorde ik tot een van de weinige toeschouwers die zich bij het Etihad-complex op dat moment bevond.
Brandblusoperatie
Als neutrale toeschouwer zou ik plaats nemen in het thuisvak, omringd door lokale Citysupporters. Om tot mijn plek in het stadion te komen, werd ik, samen met nog honderden andere supporters, tegengehouden door de stadionbewakers rondom het stadion. De weg richting blok N werd ons versperd.
Na een 20-tal minuten te wachten, nog meer supporters te zien toestromen en vele verbaasde gezichten te bespeuren, werd ons duidelijk gemaakt dat we rechtsomkeer moesten maken. Een kiosk met merchandiseproducten vlakbij het stadion was in vlammen geschoten.
Manchester City FC can confirm that there has been a fire in one of the outside merchandise kiosks, located near the entrance to the Colin Bell West Stand.
— Manchester City (@ManCity) January 29, 2025
Emergency services are present at the scene and the fire has now been extinguished. The safety of all attending the match…
Na 10 minuten omlopen kwam ik uiteindelijk dan toch aan bij de ingang van blok N2, de ingang waar ik het stadion zou betreden.
Baseballjasjes
Eenmaal gesetteld op mijn plaats kon ik, naast de vele analisten die uitvoerig aan het repeteren waren om enkele minuten later verslag uit te brengen over de wedstrijd, ook de Clubspelers opmerken. In de vertrouwde baseballjasjes, speciaal gedesignd voor Club en te verkrijgen in hun royale fanshop, verkenden Hans Vanaken en co het veld.
De toestroom aan Blauw-Zwartaanhangers nam toe en het duurde niet lang vooraleer de bezoekerstribune volledig gevuld was. Luidkeels zingend vulden ze het stadion, dat op dat moment nog niet veel Citysupporters telde.
Thuiswedstrijd op verplaatsing
Iets voor 20 uur Engelse tijd was het stadion uiteindelijk tot de nok toe gevuld. Na de iconische Champions Leaguehymne, gecomponeerd door Tony Britten en recent aangepast ter gelegenheid van het nieuwe competitieformat, was het tijd voor het echte werk.
Al vanaf de eerste minuut in de match werd het mij duidelijk: de talloze papa’s met hun jonge kinderen die deze avond naar de wedstrijd kwamen kijken zouden niet voor de sfeer in het stadion gaan zorgen.
Manchester City wordt niet vaak beschouwd als een traditieploeg. In tegenstelling tot hun rechtstreekse stadsrivaal – Manchester United – is City niet de ploeg die al decennia lang meedraait aan de top van het klassement. Het prijslustige City zoals we het vandaag kennen begon zo’n vijftien jaar geleden aan zijn opmars.
Deze recente successen zijn voor mij de oorzaak voor het relatief jonge publiek dat naar een wedstrijd van City komt kijken, en daardoor ook de oorzaak voor de matige sfeer die rondhangt in het stadion tijdens een thuiswedstrijd van City. Geen vuurwerkshow te spotten, geen luidkeelse gezangen of trommels die weerklinken door het stadion.
In deze wedstrijd werd mij dus al vanaf die eerste minuut duidelijk dat de Clubsupporters voor vuur in het stadion zouden gaan zorgen, en dat vuur bereikte in minuut 45 van de eerste helft zijn kookpunt.
Doodse stilte
Na een snelle counter, die vanaf het midden door aanvoerder Hans Vanaken naar de linkerflank werd gestuurd, lukte het de Spaanse Bruggeling Ferran Jutglà om na een perfecte passeerbeweging voorbij Matheus Nunes de bal voor doel te brengen. Daar wachtte Raphael Onyedika om de 0-1 staalhard tegen de touwen te duwen.
Meteen nadat dat doelpunt viel, en de Clubsupporters door het dolle heen gingen, stonden de meeste Citysupporters uit het vak waarin ik mezelf bevond recht om naar binnen te gaan. Pep Guardiola volgde deze supporters daarin en vertrok meteen naar de kleedkamer. Kevin De Bruyne en co zullen het hebben mogen horen tijdens de rust. De doodse stilte en verslagenheid die neerviel over het Etihad Stadion bij het rustsignaal zullen mij nog lang bijblijven.
Rekenwerk
Tijdens de rust was het tijd om te gaan rekenen. Op dat moment kon Club er niet beter voorstaan: O-1 voor, op dat moment zelfs virtueel op de vijftiende plaats. Via mijn telefoon vernam ik dat zowel PSG als Bologna ook op voorsprong waren gekomen in de eerste helft. Op voorhand had ik dit droomscenario nooit voorspeld. Het nieuwe competitieformat had zijn effect niet gemist. Deze laatste speeldag was allesbepalend voor vele ploegen, zowel bovenaan het klassement als middenin. Onderaan bengelden echter enkele clubs wiens lot al even bezegeld was.
De ommekeer
Pep Guardiola gaf zijn jongens duidelijk de juiste peptalk in de kleedkamer en dat vertaalde zich in een merkbaar gretiger City dan in de eerste helft. Club kon het niveau dat het in de eerste helft haalde niet evenaren en kwam na twee minuten spelen in de tweede helft voor het eerst écht in de problemen achterin. John Stones kopte maar net naast op een voorzet van Kevin De Bruyne.
Zes minuten later was het dan toch prijs. De spanning in het stadion nam toe toen Mateo Kovacic vanaf de middellijn aan een solo begon en daarbij minstens twee Clubspelers passeerde. Een zucht van opluchting en een kreet van vreugde verspreidde zich rondom mij in het stadion toen de Kroaat van buiten de zestien meter de bal voorbij Simon Mignolet in de verste hoek wist te plaatsen. 1-1, nog geen paniek te bespeuren bij Nicky Hayen.
Opluchting
Het spel dat Club na die gelijkmaker bracht was niet paniekerig, maar je voelde toch aan alles dat, wanneer het 2-1 en uiteindelijk ook 3-1 werd, de druk toenam. Althans, voor de spelers van Club op het veld dan toch. Voor mezelf, iemand die de resultaten op de andere velden nauwlettend in de gaten houdt, lag die druk heel wat lager. De wedstrijd Stuttgart-PSG was cruciaal voor Blauw-Zwart. In het geval dat het zou mislopen op het veld van City, moest er een winnaar uitkomen in het eerder vernoemde duel.
Aangezien PSG de wedstrijd makkelijk naar zijn hand kon zetten en met 1-4 won, lagen de kaarten behoorlijk gunstig voor Club. Alleen een klein mirakel kon de Bruggelingen nog uit die Champions League Play-Offs houden, maar dat gebeurde dus niet. Dinamo Zagreb kon de enorme kloof in doelpuntensaldo niet dichten en was zo dus de grootste pineut in het klassement. Het strandde op een 25e plaats. Daar nét boven, op de 24ste en veilige plaats voor de volgende ronde: Club Brugge.
