Met een klein hartje stapte ik Mediahuis binnen, wachtend op mijn stagementor van de videoredactie van Gazet van Antwerpen. In het begin bleef ik mezelf afvragen: “Is dit écht wat ik later wil doen?” Na deze stage weet ik het zeker. Ja, dit wil ik doen. Ik heb mezelf kunnen ontplooien tot iemand die elke dag een beetje steviger in zijn schoenen staat.
Mijn eerste dag
Ik stapte de eerste dag van mijn stage met een klein hartje binnen bij Mediahuis. Vol gezonde zenuwen wachtte ik aan het onthaal op mijn stagementor. Na een rondleiding en een korte uitleg over het materiaal, vlogen we er meteen in. We kregen de opdracht om een video te maken over een zelfgekozen onderwerp. Mijn keuze viel op de vraag: hoeveel betaal je eigenlijk om Pommelien Thijs op een festival te laten optreden?
Tot mijn verbazing deed de video het meteen goed. Alles was nog nieuw, dus ik voelde me ook wat onzeker. Maar al snel kreeg ik te horen dat het een sterke video was, een echte opsteker op dag één.
Mijn eerste publicatie
De video over Pommelien Thijs ging over de prijs die organisatoren betalen om haar te boeken. Aangezien ze enorm populair is, verwachtte ik al dat de video goed zou scoren. Toch blijft die vraag altijd in je achterhoofd hangen: “Gaat deze video het wel goed doen?”. Gelukkig draaide het goed uit.
Een bijzondere ontmoeting
Mijn ontmoeting met Helmut Lotti was voor mij echt een ‘once in a lifetime’-moment. Om half negen ’s ochtends stond ik in het Centraal Station van Antwerpen, waar hij mysterieus nieuws zou aankondigen. De uitnodiging zag ik pas de avond voordien rond middernacht. Alles was dus last-minute, ik wist niet wat te verwachten en wat ik hem uberhaüpt ging moeten vragen tijdens een interview.
Wat eigenlijk een kort interview van twee minuten zou worden, werd uiteindelijk een veel langer gesprek met een ontzettend vriendelijke man. Tot mijn verbazing deelde hij achteraf ook een foto van ons twee op zijn Instagram. Ik was een beetje starstruck, dat geef ik toe.
Veel geleerd
Hoewel ik op het vlak van video al vrij ver stond en veel ervaring had opgedaan de voorbije jaren, merkte ik dat het maken van TikToks of Instagram Reels een heel ander verhaal is dan traditionele nieuwsvideo’s in 16:9-formaat. Ik ben blij dat ik dat kortere, snellere format hier echt onder de knie heb gekregen.
Ik vond het alsmaar leuker om voor de camera te staan, terwijl ik hier in het begin niet echt zeker over was. Diepgaandere stukken maken voor een green screen? Wees maar zeker!
Het stuk waar ik tot nu toe het meest trots op ben, gaat over de zaak-Menendez in Amerika. Ik maakte er een uitlegvideo over, waarin ik de feiten toelichtte en het verdere verloop van hun mogelijke vrijlating besprak.
Anekdote
In mijn eerste week wilde ik een video maken over werken aan de afritten van Meer en Loenhout. Maar er bleken geen archiefbeelden van die locaties te zijn. Mijn stagebegeleider, de chef video van GvA, zei meteen: “Dan moet je er zelf naartoe.”
En zo gebeurde het: bijna twee uur onderweg voor een video van dertig seconden. Speciaal, dat wel. Maar nu zijn er tenminste beelden van die plaatsen in het archief.
Oeps, foutje
Gelukkig heb ik tijdens mijn stage geen grote fouten gemaakt. Al liep het op technisch vlak niet altijd van een leien dakje. Mediahuis voorziet een Windows-laptop, maar daar kon ik niet zo goed mee werken. Daarom monteerde ik meestal op mijn eigen MacBook, die jammer genoeg weinig opslagruimte heeft.
In mijn laatste week wilde ik een video exporteren in Adobe Premiere, maar door het gebrek aan opslag besloot mijn laptop blijkbaar spontaan om mijn voice-over te schrappen. En dat ontdekte ik pas nadat ik de video al naar de eindredactie had gestuurd. Gelukkig had ik nog niet op ‘publiceren’ gedrukt.
