De onrust rond Nafi Thiam tijdens het WK in Tokio legt een schaduw over de Vlaamse atletiekbond. Gebrek aan steun, erkenning en begeleiding lijkt een directe invloed te hebben gehad op haar prestaties, en roept vragen op over hoe Vlaanderen met zijn absolute topsporters omgaat. Sportpsycholoog Jef Brouwers licht de situatie toe.
Kan het onderpresteren van Nafi Thiam een gevolg zijn van de onrustige situatie waarin ze zich bevond tijdens de wereldkampioenschappen in Tokio?
“Je kunt er zeker van uitgaan dat die situatie een rol heeft gespeeld. Nafi is niet zomaar dubbel olympisch kampioen, dubbel wereldkampioen en dubbel Europees kampioen. Ook al vertrok ze niet in de absolute topvorm van haar carrière naar het WK, ze blijft een ongelooflijk sterke atlete met een uitzonderlijke veerkracht. Dat die kwaliteiten nu niet tot uiting kwamen, heeft ongetwijfeld te maken met het ernstige gebrek aan steun en vertrouwen vanuit de federatie.”
Vindt u het ook niet gek dat een topatlete zoals Nafi niets van voordelen of privileges krijgt aangeboden van de Belgische federatie?
“Vreemd is niet het juiste woord – het is ronduit onaanvaardbaar. Dit doet denken aan een situatie uit de middeleeuwen. In de topsportwereld is het vanzelfsprekend dat atleten van een bepaald niveau bepaalde voordelen krijgen, maar dat lijkt hier niet het geval. Het probleem is dat Thiam niet wordt behandeld zoals de absolute topatlete die ze is. In onze wereld draait helaas veel rond geld, en dat geldt ook in deze situatie.”
Heeft de federatie hun rol als vertrouwenspersoon en steun naar hun atleten toe juist ingevuld?
“Zeker niet. De federatie heeft nagelaten te doen wat ze eigenlijk verplicht was te doen. Het feit dat de technisch directeur zelfs niet aanwezig was op een wereldkampioenschap is bijzonder vreemd. Ik ben al vele jaren actief in de sportwereld, en vooral in de atletiek, maar iets dergelijks heb ik nog nooit meegemaakt.”
Waar had de federatie het verschil kunnen maken?
“Dat is een moeilijke vraag, maar ik denk dat het begint bij het aanpakken van het verzoeningsproces. De partijen hadden rond de tafel moeten gaan zitten en bereid moeten zijn om naar een oplossing te zoeken. Als één partij weigert te verzoenen, dan houdt het op. Een ander voorbeeld is de situatie van Hanne Maudens, die pas recent aan het licht is gekomen. We zouden onze atleten moeten aanmoedigen om hierover openlijk te spreken, want mentaal welzijn en je goed voelen in je vel zijn minstens even belangrijk als het fysieke aspect van topsport.”
