Twee maanden lang bij De Morgen. Als tekststudent droom ik daar van, maar de realiteit is anders dan je verwacht: vergaderruimtes zoeken, experten interviewen van Antwerpen tot Finland, grafieken maken en af en toe gedempt in een camera praten. Dit is hoe het écht was.
Mijn eerste dag
Met meer stress dan slaap ging ik door de deuren van het DPG-gebouw. Daarna kreeg ik een mail van de begeleider die vertraging opliep met de trein. Daar sta ik dan, een uur te vroeg. De begeleider stuurde me toch al naar de IT-afdeling, ook al is dat zonder begeleider niet toegestaan. Ik ging naar de receptiedesk en kreeg zoals verwacht, geen badge.
Na maanden op hete kolen zitten, was wachten op de late begeleider niet wat ik had gehoopt. Ik kon niet meer wachten en deed een poging om de receptioniste te overtuigen. Succes! De receptioniste was met het juiste been uit bed gestapt en nam mij ondanks die regel toch mee de lift in.
Bij de IT-afdeling begonnen ze opnieuw het reglement te herhalen. “Jij mag hier niet zonder begeleider zijn.” Toch kreeg ik uiteindelijk mijn laptop waarmee ik de komende twee maanden de krant ging verrijken. Ik ging opnieuw de lift in. Door heel die heisa was ik het al helemaal vergeten: het is nu voor écht.
Mijn eerste publicatie
De deuren gingen open en ik stond pal in de redactiezaal. Ik ging zitten aan het bureau waar ik de proef vijf maanden geleden heb afgelegd en was klaar om erin te vliegen. Dat deed ik ook: de eerste dag stonden er al enkele grafieken in de krant. Een stuk op de wrAP-pagina publiceren is natuurlijk wel tof maar dat is toch net iets anders dan in De Morgen. Dat gevoel valt niet te beschrijven, maar ik doe toch een poging: positief akelig en fascinerend. Ik zag mijn eigen werk in één van de grootste nationale kranten van het land.
Een bijzondere ontmoeting
Omdat tekststudenten hun steentje bijdragen vanachter het bureau, vinden de ontmoetingen grotendeels telefonisch plaats. Met een beetje geluk krijg je bij de stem een gezicht, wanneer er een zoomcall plaatsvindt. Zo heb ik toch meerdere professoren en onderzoekers mogen interviewen. Dat komt vooral door het feit dat mijn stukken gebaseerd waren op statistieken.
Zo sprak ik onder andere met politicoloog Dave Sinardet, een bekend gezicht binnen de actualiteit. Maar de variatie ging verder dan dat: van infectiologen tot geluksexperten, van Antwerpen tot Finland. Elke beller bracht een ander wereldje mee, dat de mijne telkens verder opentrok.
Veel geleerd
Dat ik veel geleerd heb is een understatement. De Chef Visual Storytelling was mijn mentor doorheen de stage. Elke grafiek of pitch ging eerst voorbij hem. Op een dag vroeg ik feedback op een grafiek. Hij zei: “Wacht, ik pas even iets aan.” Na enkele seconden van technische magie stond de grafiek spik en span op het scherm. Ik had hier zelf de halve dag nog aan liggen prutsen.
Het bracht me telkens tot de realiteit dat ik bij de big guys zat. Die man heeft al enkele prijzen gewonnen bij De Morgen en ik mocht van hem leren. Niet alleen bij de grafieken: ook via de chefs en eindredacteurs die ik ontmoette bij het schrijven, plukte ik gouden tips.
Anekdote
Een terugkerend probleem op de redactie: vergaderruimtes. Er waren er nooit genoeg, en we waren altijd met te veel. Het was elke middag een ware jacht om een ruimte en een strijd om territorium met de andere media. Op een gegeven moment zaten we met tien man gepropt in een klein bokaaltje. Dat zag één van de eindredacteurs niet zitten. We grepen onze spullen, trokken naar de koffiemachine en hielden daar gewoon de redactievergadering. Andere dagen liepen we verloren en vonden mensen die daar al meer dan vijf jaar werken de lokalen niet.
Oeps foutje
Een fout is een groot woord, maar dit telt. Tijdens een zoomvergadering waarbij een deel thuis en een deel samen op het grote scherm in de vergaderzaal deelnamen, werd er iets aan mij gevraagd. Ik antwoordde. Niets. Ik antwoordde opnieuw. Nog steeds niets. Na de vijfde keer drong het tot me door: mijn micro stond uit. De vergadering ging ondertussen gewoon verder, terwijl ik mijn best deed om enerzijds mijn lach in te houden en anderzijds zo subtiel mogelijk te verbergen dat ik heel de tijd gedempt in die camera op dat grote scherm had zitten praten.
Dat is echter niet wat ik de laatste dagen te horen kreeg. Complimenten van de mensen waar ik naar opkeek, meer had ik niet nodig. Een betere afsluiter van twee maanden De Morgen had ik me niet kunnen wensen.
