Ik wist dit al heel lang: als ik in mijn laatste jaar voor audio kies, is het om stage te lopen bij Radio Willy. Elke dag van mijn stage was dan ook een bevestiging dat dit de juiste keuze was!
Mijn eerste dag
De laatste weken voor de start van mijn stage begon de stress stilaan op te komen, vooral omdat ik het heel goed wilde doen en geen idee had van wat er van mij verwacht zou worden. Gelukkig werd ik warm ontvangen door mijn stagebegeleider Emiel. Hij liet me direct het hele gebouw zien en introduceerde mij bij de rest van de collega’s. Ik had al snel door dat ik bij de gezelligste en vernieuwendste redactie van de DPG-vloer was terechtgekomen. Ik werd meteen ingeschakeld als researcher voor de playlist van het nieuwe radioprogramma “Sunday Bloody Sunday”, die helemaal voldoet aan mijn persoonlijke smaak, en zo was ik meteen goed vertrokken.
Mijn eerste publicatie
Radiomaken is vaak een teamprestatie. Jouw werk op de redactie maakt altijd deel uit van iets groters. De eerste keer dat ik doorhad dat er ook echt iets wordt gedaan met het werk dat ik leverde, was tijdens de twee weken dat we “De Album 500” uitzonden. Ik had heel erg lang research gedaan naar meer dan de helft van alle albums uit die lijst. Als je dan één van de presentatoren een weetje hoort vertellen over een bepaalde plaat dat jij hebt gevonden, is dat écht een leuk gevoel. Maar een eerste publicatie waar ik een groot deel van het werk voor heb aangeleverd, is de radioshow “Sunday Bloody Sunday”, gepresenteerd door Cathérine Moerkerke. Daar deed ik niet enkel de research voor, maar ik woonde ook de opnames bij, bracht ideeën en suggesties aan, en ik deed de montage. Vooral dit laatste project voelt het meest aan als “ook een stukje van mij”.
Een bijzondere ontmoeting
Omdat het DPG-gebouw dagelijks volloopt met bekende personen en iedereen zo kameraadschappelijk met elkaar omgaat, lijken al die ontmoetingen al snel niet zo uitzonderlijk of bijzonder meer. Al vond ik het stiekem wel heel spannend om sommige radiolegends, die deel uitmaken van de Willy-redactie, voor de allereerste keer in levenden lijve te ontmoeten. Ik vond het opmerkelijk dat het steevast de “coole” BV’s zijn die een tussenstop maken bij de Willy-redactie. Zo kwamen Otto-Jan Ham en Alex Agnew al eens een praatje slaan en maakten Sylvie Kreusch en Romeo Elvis enkel een tussenstop bij Willy om over hun gloednieuwe WK-lied te praten.
Veel geleerd
Op deze redactie heb ik ontzettend veel opgestoken. Allereerst: hoe cruciaal grondig researchen is! Voor een podcast met een bepaalde gast moest ik de research doen. De hosts, Roos en Tomas, wisten vooraf vrij weinig over hem, maar mijn research heeft een belangrijke basis gelegd voor het vlotte verloop van het gesprek. Naast researchen leerde ik met andere montagesoftware werken, zoals Omniplayer, en heb ik nog zoveel meer bijgeleerd over muziek! De Willy-redactie is er één vol muzieknerds, een groep waar ik mezelf ook graag bij reken. Wat passie voor en smaak in muziek betreft, voelde ik me helemaal thuis.
Anekdote
Tijdens mijn stage is Tomas getrouwd. Een paar dagen daarna gaf hij op de Willy-redactie én live op de radio toe dat hij zijn ring al kwijt was geraakt tijdens het werken in de tuin. Een echte “classic” dus. Zó “classic” dat veel mensen dachten dat het een mediastunt was. Ik kan met zekerheid bevestigen dat hij zijn ring wel degelijk verloren was, maar hij heeft hem ondertussen terug!
Op de Willy-redactie valt er ook altijd wat te snoepen. Er trakteerde altijd wel iemand op iets. Van vlaai tot pralines tot Ikea-koeken: ik heb veel geleerd en ook veel gegeten.
Oeps, foutje
Echt grandioze fouten heb ik niet gemaakt, maar je bent op een stage om te leren. Dat je soms eens een foutje maakt, is dus normaal. Bij mij gebeurde dat toen ik de befaamde ‘caloriebom’ moest laten ontploffen in de Willy-app. Wanneer het alarm afging tijdens de uitzending, moest ik iets aanklikken waardoor er een pop-up verscheen in de Willy-app waar mensen konden invullen hoeveel zij dachten dat de Willy-dj’s samen wogen. Acht keer per dag, twee weken lang, ontplofte die caloriebom en had je telkens drie minuten de tijd om een nieuwe gok te wagen. En dat was de moeite waard, want je kon je gewicht winnen in vinyl! Maar één keer was ik iets te druk bezig met headbangen op een nummer van The Ramones en vergat ik te klikken… Gelukkig duren nummers van The Ramones doorgaans niet langer dan twee minuten en viel de vertraging uiteindelijk wel mee. We steken het op de passie voor de muziek…
Acht weken stage klinkt misschien als een lange periode, maar de tijd is werkelijk voorbijgevlogen. En als ik na een lange dag vol indrukken best wel eens moe was of halverwege de middag een dipje kreeg, kon ik mij altijd weer helemaal opladen aan de steengoede muziek die ieder moment van de dag te horen is op Willy!
