Als je me een paar maanden geleden had verteld dat ik het leuk zou vinden om om 4:15 op te staan, had ik je waarschijnlijk vreemd aangekeken. Maar radiomicroben kruipen waar ze niet gaan kunnen, en voor ik het wist lag mijn ritme helemaal overhoop. Wat ooit begon als een grote kinderdroom, werd de voorbije maanden werkelijkheid. Twee maanden lang mocht ik meewerken als redacteur bij de warmste en meest hechte ochtendshow van Eva & Dries op Studio Brussel.
Mijn eerste dag
Met klamme handjes, weinig slaap en vooral een gigantische portie goesting stapte ik met een klein hartje de redactie binnen. Nog voor ik goed en wel besefte waar ik was, werd ik meegenomen naar de regiekamer: de plek waar ik de komende acht weken zou wonen, werken en waarschijnlijk ook een paar existentiële crisissen zou doormaken. Daarna haalde ik mijn badge en laptop op, en voelde het alsof het avontuur écht begonnen was.
De eerste dagen gingen voorbij in een soort waas. Een stortvloed aan uitleg, nieuwe programma’s, onbekende systemen en een woordenboek aan radiotermen zorgden voor de nodige twijfels. Maar zoals altijd: oefening baart kunst. Intussen hebben Omniplayer en Pluxbox geen geheimen meer voor mij, of toch bijna.
Mijn eerste publicatie
Het is niet altijd evident om je naam te verbinden aan een radio-item. Ik bombardeerde Eva & Dries met ideeën, waarna zij bepaalden wat leuk genoeg was voor de show. Maar als er één “publicatie” is waar ik écht trots op ben, dan is het wel mijn bijdrage over Trainspotting. Een film die dit jaar 30 kaarsjes uitblies en die ik, tot mijn eigen schaamte, nog nooit had gezien.
Mijn stagebegeleider Sam kon zijn oren niet geloven. Hij keek me aan alsof ik net had toegegeven dat ik nog nooit van muziek had gehoord. Hij verplichtte me bijna om de film dat weekend te bekijken. De opdracht: alles noteren wat me opviel. Dat verslag werd uiteindelijk gebruikt in de show, mét een eervolle vermelding: “ons stagiairke Jasper”.
Ik kan je verzekeren: op dat moment zweefde ik ergens tussen de wolken, waarschijnlijk op dezelfde hoogte als de cast van de film zelf.
Een bijzondere ontmoeting
Waar moet ik beginnen? Op de werkvloer lopen heel wat iconen rond, maar er is één man die écht een indruk op me heeft nagelaten en intussen officieel mijn nieuwe bestie is: Gunther D. In de wandelgangen beter bekend als The Godfather van Studio Brussel of, voor de intimi, simpelweg Gunny-poes. Elke middag zorgde hij voor topentertainment tijdens een uurtje radio, en ik zat steevast in de regie te genieten alsof ik op de eerste rij van een privéshow zat.
Daarnaast kreeg ik de kans om “De Nieuwe Lichting” te ontmoeten, de muziekwedstrijd voor beginnende bands en artiesten die dromen van een doorbraak. De ochtend na de bekendmaking stonden de winnaars al bij ons in de studio, nog half in euforie, en ik mocht het allemaal van dichtbij meemaken. En alsof dat nog niet genoeg was, liep ik ook Froukje, Tom Barman van dEUS, Ward Lemmelijn én James Blake tegen het lijf.
Die laatste ontmoeting staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ik stond zeker vijf minuten in pure bewondering naar de imposante Brit te kijken, tot ik plots doorhad dat hij… tegen míj aan het praten was. Vol ongeloof stamelde ik iets terug in het Engels, maar wat hij precies vroeg, en wat ik daarop antwoordde, blijft voor altijd een mysterie.
Veel geleerd
De afgelopen periode was een echte leerschool op zowat elk vlak: van teksten uitschrijven en strakker naar deadlines toewerken tot audio knippen en de perfecte quotes selecteren. Maar mijn grootste groeisprong? Zonder twijfel mijn vlotheid aan de telefoon.
In het begin voelde bellen, toch een essentieel onderdeel van mijn toekomstige job, behoorlijk onwennig aan. Ik zocht soms naar woorden en had het gevoel dat mijn tong sneller struikelde dan mijn gedachten. Nu? Ik zou bijna mijn eigen callcenter kunnen opstarten. Afspraken regelen gaat vlotter dan ooit, en ik durf tijdens zo’n telefoontje gewoon spontaan een gesprek te voeren. Het is bijna een tweede natuur geworden.
Anekdote
Het verhaal dat ik later waarschijnlijk nog aan mijn kleinkinderen ga vertellen. Ik kom uit het prachtige Melsele, de aardbeistreek van het land. Punt. Echter loopt er bij Studio Brussel iemand rond die behoort tot “De Orde van de Aardbei” en er heilig van overtuigd is dat zijn dorp het échte aardbeidorp is. Ik, als trotse Meilseneir, nam dat uiteraard nogal persoonlijk. Hier en daar werden er al eens wat steekjes uitgedeeld over het aardbeigeschil en welke bees nu écht de beste was.
Op de laatste dag van mijn stage trakteerde ik met, hoe kan het ook anders: aardbeien. En toen hoorde ik dat Thibault Christiaensen furieus een berichtje had gestuurd in de redactiechat:
“Het is mij ter ore gekomen dat stagiair Jasper aardbeien bij heeft om te trakteren. Ik, als ridder van de orde van de aardbei, pik dit natuurlijk niet.”
Hij zei die dag geen woord tegen me. Het enige wat ik hoorde, was hoe iedereen rond mij enthousiast verkondigde dat deze aardbeien zó zoet en lekker waren. Dus ja… ik denk dat de Slag om de Aardbei officieel gestreden is.
Vanaf nu ga ik door het leven als:
“De man die de Aardbeiridder tot stilte bracht.”
(Love you, Thibolleke <3)
Oeps, foutje!
Een echte ramp kan ik me niet meteen herinneren. Wel een paar kleine vergetelheden hier en daar. Soms vergat ik een stukje te knippen, soms stond een audiolevel nog net iets te luid of te stil. Maar al bij al heb ik de schade beperkt kunnen houden: geen paniek in de regie, geen boze presentatoren (op één aardbeiridder na), en vooral: veel geleerd.
Acht weken stage klinkt lang, maar de tijd is werkelijk voorbij gevlogen. Als ik terug in de tijd kon reizen en mini-Jasper kon vertellen dat hij ooit stage zou lopen bij Studio Brussel, zou hij me waarschijnlijk uitlachen en verder dromen van een voetballerscarrière die ik, ondanks het tot heden onontdekte talent, misschien toch moet laten varen.
Ik ben enorm dankbaar voor de kans die ik gekregen heb. En een extra dikke merci aan mijn collega’s: ik had me geen lievere, warmere en behulpzamere crew kunnen wensen!
Life is Music 4 Ever <3
