Het Belgische vrouwenvoetbal groeit zichtbaar en krijgt steeds meer aandacht, zowel op als naast het veld. Clubs investeren meer in hun vrouwenploegen en de ambities binnen de Lotto Super League nemen toe. De competitie zet stappen richting een professionelere werking, met meer contracten, betere begeleiding en hogere verwachtingen. Toch blijft de vraag: hoe ver staat het Belgische vrouwenvoetbal vandaag in zijn professionalisering?
Aline Zeler, women’s manager bij OHL: “Bij andere clubs moet je de directie overtuigen van het belang van vrouwenvoetbal, bij ons geloven ze erin.”
Het vrouwenvoetbal in België heeft de voorbije jaren flinke stappen gezet. Steeds meer clubs investeren in hun vrouwenploegen en in de Lotto Super League krijgen steeds meer speelsters een contract. Toch combineren veel speelsters hun voetbalcarrière nog met werk of studies. Voor Aline Zeler, voormalig international en vandaag manager van het vrouwenvoetbal bij OH Leuven Women, was dat lange tijd de realiteit. Tijdens haar carrière moest ze voetbal combineren met een strak trainingsschema en een job. Vandaag ziet ze dat het vrouwenvoetbal in België geleidelijk professioneler wordt, al is er nog ruimte voor verdere groei.
Een strak schema
Tijdens haar carrière ondervond Zeler hoe zwaar het soms was om voetbal te combineren met werk. Trainingen vonden vaak ’s avonds plaats, na een volledige werkdag. “Dat was best zwaar. Je moest op tijd zijn, zorgen dat je eten klaar was en voldoende slapen,” vertelt ze. Overdag werken en ’s avonds trainen zorgde ervoor dat er weinig ruimte was voor rust of ontspanning. Belangrijke factoren zoals voeding, slaap en herstel moesten nauwgezet gepland worden. “Je moest echt zelf opbouwen. Als je moet werken en je kunt niet uitslapen, dan lukt het niet,” zegt Zeler. Discipline en organisatie waren essentieel om dit jarenlang vol te houden.
Voor veel speelsters in de jaren 2000 en 2010 was voetbal vooral een passie naast hun job, omdat een professionele omgeving zoals in het mannenvoetbal toen nog nauwelijks bestond.
Kunnen speelsters leven van voetbal?
Vandaag verandert dat langzaam. In de Lotto Super League bestaan verschillende statuten, afhankelijk van leeftijd en situatie van de speelster. Zeler legt uit: “We hebben nu speelsters met een amateurcontract, een semi-profcontract of een volledig fulltime contract.”
Amateurcontract: Hierbij ontvangt de speelster een beperkte vergoeding. Vaak combineren deze speelsters voetbal met studie of werk. Semi-profcontract: Een tussenvorm waarbij voetbal een belangrijk deel van de tijdsbesteding is, maar er nog steeds andere activiteiten nodig zijn om rond te komen. Fulltime contract: Speelsters kunnen hiermee volledig van voetbal leven, met een salaris en ondersteuning door de club.
Bij OH Leuven Women voorziet de club ook extra ondersteuning, zoals professionele faciliteiten, accommodatie en een uitgebreide staf. Zo kunnen speelsters zich volledig op hun sport concentreren. “Het is nog niet zoals in Engeland, Frankrijk of Duitsland, maar het is een mooie start,” zegt Zeler over het verschil met buitenlandse competities.
Het verschil tussen clubs
De mate van professionalisering hangt sterk af van de visie en inzet van de clubdirectie. Sommige clubs investeren meer in vrouwenvoetbal dan andere en zorgen voor een sterke staf, goede infrastructuur en een jeugdacademie. Voor een licentie in de Super League is bovendien een minimaal aantal contractspelers vereist. Zeler benadrukt: “Bij andere clubs moet je soms de directie overtuigen van het belang van vrouwenvoetbal. Bij ons geloven ze er echt in en dat maakt het verschil.”
Bij OH Leuven Women hebben 25 speelsters een contract, terwijl andere teams gemiddeld tussen de zes en acht contractspelers hebben. Dit laat zien dat er grote verschillen bestaan tussen clubs, zowel qua professionalisering als financiële mogelijkheden.
Josefien Hendrickx: “De Lotto Super League is een competitie op twee snelheden”
Om een beter beeld te krijgen van hoe professioneel het vrouwenvoetbal in België vandaag echt is, geeft Josefien Hendrickx, freelance sportjournalist in de Lotto Super League en de Jupiler Pro League, haar kijk op de huidige situatie in de competitie. Volgens haar zijn de verschillen tussen clubs vandaag nog altijd erg groot.
Het niveau van professionalisering groeit echter en clubs investeren steeds meer in faciliteiten, staf en ontwikkeling om het vrouwenvoetbal verder op te trekken. De Lotto Super League heeft ook een plan waarin haar doelen tegen 2030 worden uitgelegd. Op het vlak van professionalisering ziet dit er zo uit:
- Minimumaantal speelsters onder contract stijgt van 5 naar 11 (momenteel 6)
- Minstens 5 trainingen per week
- Uitbreiding van de staf
- Hoofdcoaches moeten een UEFA A-diploma hebben
- Assistenten en jeugdcoaches (vanaf WU18) moeten een UEFA B-diploma hebben
- Verhoogde eisen voor keeperstrainers, fysieke coaches en videoanalisten
- Verplichte functies (CEO, sportief directeur, administratief medewerker, …)
- Infrastructuurvereisten, waaronder minstens 2 velden
Groeiende aandacht, maar nog werk
Recente successen en Europese campagnes, zoals deelname aan de Champions League, geven de speelsters van OHL Women de kans om ervaring op te doen tegen topclubs. “Het is een enorme ervaring voor onze meisjes om tegen een topploeg te spelen. Dat zorgt ervoor dat ze sneller groeien,” legt Zeler uit.
Deze ervaring draagt niet alleen bij aan sportieve groei, maar ook aan de zichtbaarheid van het Belgische vrouwenvoetbal. “We willen dat onze matchen op tv komen, dat er meer aandacht is en dat er mogelijk sponsors bijkomen,” zegt Zeler. Toch gaat de ontwikkeling nog traag. “Veel Belgische speelsters trekken naar het buitenland om hun carrière volledig professioneel uit te bouwen. Dat laat zien dat we nog stappen moeten zetten.”
Voor het Belgische vrouwenvoetbal ligt er dus nog werk: verdere professionalisering van clubs, stabiele contracten en goede infrastructuur zijn nodig om speelsters de kans te geven volledig van hun sport te leven. De doelstellingen van de Super League moeten deze evolutie verder ondersteunen. Zeler sluit af: “Bij ons is er al een goede start geweest, maar we willen altijd beter. We moeten blijven investeren in staf, accommodatie en jeugdacademies. Zo kunnen we onze speelsters echt de professionele omgeving bieden die ze verdienen.”
Een voetbalclub enkel voor meisjes en vrouwen: Antwerp Diamonds FC
De verdere groei van het vrouwenvoetbal hangt niet alleen af van de grote clubs. Ook nieuwe projecten proberen het verschil te maken. Antwerp Diamonds FC wil meer zijn dan alleen een voetbalclub en zet in op een nieuwe, inclusieve voetbalcultuur.
