Werken in de zorgsector vraagt meer dan kennis en inzet, het vraagt passie. Linde Aerts (27) is orthopedagoog en zet zich in voor mensen in de zorg. Dagelijks verricht ze werk dat onzichtbaar lijkt, maar van onschatbare waarde is.
Waarom hebt u gekozen voor een carrière binnen de zorgsector?
Ik wist van jong dat ik in de zorgsector wou werken. Na mijn studies ben ik aangenomen als klinisch orthopedagoog bij de Maretak in Duffel. Ik ben verantwoordelijk voor de zorginhoud voor cliënten met een diep verstandelijke beperking. Er staat geen leeftijdslimiet op mijn cliënten. De jongste is 4, de oudste 57.
Beschouwt u uw job als onzichtbaar werk?
In mijn sector is veel werk dat onzichtbaar blijft. Een vertrouwensband opbouwen en emoties begeleiden zijn taken die buitenstaanders nauwelijks merken. Zaken zoals preventief observeren en kleine interventies zijn cruciaal, maar niet meetbaar. Daardoor is veel werk pas merkbaar als het niet gebeurt, wat het onzichtbare karakter ervan benadrukt.
Hoe is uw werk meetbaar?
Ik doe dat op basis van de kwaliteit van leven. Dat gaat over fysiek welbevinden, materieel welbevinden, rechten… Mijn doel is dat de levenskwaliteit zo hoog mogelijk blijft. Maar dat is voor elk persoon anders.
Wat is uw aanpak als dat voor elke persoon anders is?
Bij de Maretak doen we groepsactiviteiten. Daar heb je maar één begeleider voor nodig en kunnen meerdere cliënten meedoen. Maar voor sommige cliënten is het zwaar om een activiteit te volgen. Dan probeer ik een individuele aanpak. Maar door het personeelstekort in de zorgsector is dat uitdagend.
‘Het cliché ‘blij zijn met kleine dingen’ is in de Maretak elke dag realiteit.’
– Linde Aerts
Zou u kunnen zeggen dat er momenten zijn dat uw werk u iets bijleert?
Het cliché ‘blij zijn met kleine dingen’ is in de Maretak elke dag realiteit. Als een cliënt na vijf jaar oefenen met bestek kan eten, dan ben ik blij. Ik heb een cliënt die geniet van op een waterbed liggen en naar de hemel te kijken. Iets waar ik bij denk: ‘maakt dat een dag?’. Maar zoiets klein maakt de dag van mijn cliënt.
Wat is uw drijfveer?
Passie is mijn drijfveer. In de zorgsector hou je het anders niet vol, zeker niet met deze zware doelgroep. Dat zie ik bij nieuwe collega’s: als je geen passie hebt voor dit werk en er geen voldoening uit haalt, dan ben je meestal snel weer weg. Ik vertel vooral de mooie kanten, maar sommige momenten zijn minder fijn. Daar moet je mee om kunnen gaan. Als dat te zwaar voelt, is het beter om iets anders te doen. Elke dag heeft zijn uitdagingen, maar juist die kleine overwinningen maken het werk de moeite waard.
