
Wat zegt onze regering?
Ons federale beleid richt zich op het bevorderen van gelijke rechten, respect en inclusie voor alle leden van de LGBTI+-gemeenschap. De federale overheid zal samen met de gefedereerde entiteiten een actief en transversaal beleid voeren met bijzondere aandacht voor de bescherming van de rechten van LGBTI+ personen. We erkennen de uitdagingen die LGBTI+ personen nog steeds ervaren. Het is onze taak om een samenleving te creëren waarin iedereen, ongeacht seksuele geaardheid of genderidentiteit, vrij en veilig kan zijn.
Méér dan de helft van de LGBTQIA+-community durft zich niet publiekelijk uit te drukken. 1 op de 7 kreeg in de afgelopen vijf jaar te maken fysiek geweld. Cijfers die niet allen choqueren, maar ook blijven hangen. Voor mensen als Jul (21) en Charlie (29) is dat geen nieuws, maar een dagelijkse praktijk. Het bewustzijn over geweld en discriminatie tegen de LGBTQIA+-gemeenschap groeit in België, maar de problemen blijven groot en vragen om blijvende aandacht. Unia, het gelijkekansencentrum, onderlijnt dat deze misdrijven niet alleen individuele slachtoffers aantasten, maar ook de hele gemeenschap raken. Zoals Rik Reusen verwoordt: “Wanneer we spreken van een haatmisdrijf, is het geweld gericht op de persoon én op de groep waartoe die persoon behoort.”
Beluister hier het interview met Rik Reusen
“Vroeger dacht ik dat het mijn schuld was ”
Charlie Dewulf
Jul Decoster
“Tijdens het uitgaan voel ik me zelden veilig”, vertelt Jul (21). “Dat begint met staren, gelach, geroep van ‘homo’ of ‘gay’… en als het escaleert, duwen ze. Dat is niet hard, maar eerder ‘per ongeluk’ tegen u aan dansen.”
Waarom? Die vraag vreet. “Laat mij gewoon. Ik dans graag, ik zing graag. Misschien is dat niet typisch mannen gedrag, maar dat ben ik nu eenmaal. Dat is mijn normaal.”
Die vijandige sfeer sleept na. Niet alleen fysiek, maar vooral emotioneel. “Soms zeg ik iets terug. Ze komen van alle kanten, dus waarom zou ik zwijgen? Ik weet dat negeren soms beter is. Maar als ik iets gedronken heb, ben ik hitsiger, directer. Een oorlog win je niet door niets te doen als de rest je beschiet langs alle kanten. Hoe je het bekijkt, het doet altijd pijn.”

Jul durft zich aan te passen om reacties te vermijden, zoals zovelen. “Niet omdat ik dat wil, maar om het gestaar en geroep te vermijden”, vertelt Jul. Mensen trekken zich terug, maken zich onzichtbaar, enkel om de avond zonder kleerscheuren door te komen.
Toch is er ook licht. “Mijn vrienden houden me recht. Door hun voel ik mij gesteund en durf ik mijn stem gebruiken. Ze luisteren en beschermen mij als iemand me lastigvalt.” Ze geven Jul het gevoel dat hij er niet alleen voorstaat. Een verandering begint klein. “Op de KLJ zijn er gasten die met ‘homo’ of ‘gay’ schelden. Maar nu zegt iemand – ik dus – daar iets van. Ze gehoorzamen dat en passen hun taal aan. Dat lijkt klein, maar is iets heel groots voor mij.”
Charlie Dewulf
Charlie Dewulf is een regisseur en scenarist uit Gent, die zich identificeert als non-binair. Op straat voelt die zich niet altijd veilig. “Ik word vaak lastiggevallen omdat mensen denken dat ik een vrouw ben”, vertelt Dewulf. Wat begint als ‘complimenten’, mondt soms in intimiderend gedrag. Gelukkig bleef fysiek geweld uit, maar het voortdurende gevoel alert te moeten zijn, weegt door.
Om zichzelf te beschermen, maakte Charlie een lijstje met zinnen die die kan gebruiken als die lastiggevallen wordt: ‘Ik word liever niet aangeraakt’ tot verrassende geluiden als luid hoesten of blaffen. “Vroeger dacht ik dat het mijn schuld was, omdat ik er ‘anders’ uitzie. Maar nu weet ik: het is aan de ander om mijn grenzen te waarderen.”
Nore Eggers

