Op Wereldstotterdag gaat dit jaar extra aandacht naar de onzichtbare kant van stotteren. In België stottert één op de honderd mensen. Toch merk je dat bij veel van hen niet meteen. Verborgen stotteren komt vaker voor dan je zou denken en kan mentaal zwaar wegen, zegt stottertherapeut Gert Reunes.
Wereldstotterdag: “Focus op wat iemand zegt, niet op hoe die het zegt”
Meer aandacht en acceptatie voor het stotteren, dat is het doel van Wereldstotterdag op 22 oktober. Volgens expert Kurt Eggers blijft zo’n dag broodnodig. “Er zijn nog veel misverstanden die de wereld uit moeten.”
Wereldstotterdag is een internationale dag die jaarlijks plaatsvindt op 22 oktober om aandacht te vragen voor het stotteren. De campagne van dit jaar richt zich op voorlichting voor ouders van kinderen die stotteren. De dag werd voor het eerst gevierd in 1998 in Ierland en het Verenigd Koninkrijk.
Meer dan struikelen over woorden
Stotteren is een spraakprobleem waarbij iemand niet altijd vlot woorden of klanken kan uitspreken. Dat kan zich uiten in herhalingen, verlengingen van klanken of momenten waarop iemand moeilijk op gang komt. Hoe vaak en in welke situaties iemand stottert, verschilt van persoon tot persoon
Toch bestaan er heel wat misverstanden over stotteren. “Mensen denken soms dat iemand stottert angstig is of wat onzeker overkomt”, vertelt expert Kurt Eggers. Volgens hem is het belangrijk om die ideeën uit de wereld te helpen. Stotteren zegt niet automatisch iets over iemands persoonlijkheid of zelfvertrouwen.
Ook de reacties van anderen kunnen een verschil maken. Wie met iemand praat die stottert, hoeft niet meteen te helpen of advies te geven. “Maak oogcontact, onderbreek niet en blijf luisteren. Focus voornamelijk op wat iemand zegt en niet op hoe iemand het zegt”, benadrukt Eggers. Adviezen zoals ‘doe het rustig aan’ of ‘haal eens diep adem’ kunnen volgens hem een averechts effect hebben.
Humor om te verwerken
Voor klankman Pascal Braeckman is stotteren een deel van zijn dagelijks leven. Hij ziet het niet noodzakelijk als een handicap, maar eerder als een ongemak dat in bepaalde situaties lastig kan zijn.
Toch laat hij zich er niet door tegenhouden. Braeckman vindt humor een goede manier om te verwerken. “Ik maak er zelf veel mopjes over. Dat is de enige manier om ermee om te gaan en dan bespaar je andere mensen de moeite”, vertelt hij.
Ook voor een publiek spreken houdt hem niet tegen. Hij treedt op voor grote zalen en maakt er geen geheim van dat hij stottert. Voor Braeckman is het belangrijk dat mensen beseffen dat stotteren niet in de weg staat om succesvol te zijn.
Welke hulp bestaat er?
Stottertherapie richt zich niet uitsluitend op het vlotter leren spreken. Volgens Eggers hangt de aanpak onder meer af van de leeftijd en de wensen van de persoon die stottert. Bij jongeren en volwassenen kan therapie aandacht besteden aan de gedachten en gevoelens die met het stotteren gepaard gaan. Denk bijvoorbeeld aan angst voor reacties van anderen of de neiging om bepaalde spreeksituaties te vermijden.
Sommige mensen willen daarnaast werken aan hun spreektechniek. Dat is niet voor iedereen noodzakelijk: het doel is voornamelijk om de impact van het stotteren op het dagelijks leven zo klein mogelijk te maken.
Bij jonge kinderen worden ook de ouders betrokken. Zij kunnen leren hoe ze thuis een omgeving creëren waarin hun kind op een ontspannen manier kan communiceren. De aanpak wordt afgestemd op het kind en het gezin.
Is wereldstotterdag nodig?
Wereldstotterdag is voor Eggers een kans om informatie te verspreiden en hardnekkige misverstanden aan te pakken. Meer kennis kan ervoor zorgen dat mensen die stotteren zich begrepen voelen en weten waar ze terechtkunnen voor hulp.
Pascal Braeckman vindt de nood aan een speciale dag minder vanzelfsprekend. Hij ziet stotteren als iets waarmee hij heeft leren leven en wil niet dat het hem definieert.
Auteurs | Fenneke Ruys, Kamille Thys
