Je hoeft geen podium te betreden om midden in een theateravontuur terecht te komen. Tijdens mijn stage bij OPENDOEK speelde ik geen rol, maar schreef ik wél mee aan het verhaal. Wat begon als een communicatiestage achter een bureau, eindigde in boogschieten, wortelpakken en interviewen. Acht weken lang dompelde ik me onder in een wereld waar creativiteit en cultuurcommunicatie hand in hand gaan.
Mijn eerste dag
Maandag 14 april, 9 uur. Eindelijk was het zover. Ik haalde nog eens diep adem, sprak mezelf moed in en stapte naar binnen. Omdat mijn stagebegeleider nog aan het genieten was van een lang weekend, werd ik ontvangen door een andere collega van de communicatiecel. Hij gaf me meteen een rondleiding doorheen het gebouw: bij de inkom vind je de vergaderzaal, de toiletten bevinden zich achter die deur en koffie kan je halen bij de automaat. Ook stelde hij me voor aan de collega’s, al zou het nog een paar dagen duren voor ik alle namen aan de juiste gezichten kon koppelen.
Ik werd meteen ondergedompeld in de organisatie. Ik kreeg heel wat leesmateriaal: verschillende edities van het OPENDOEK-magazine, het beleidsplan en een grondige introductie tot de website, die tegen het einde van de dag geen geheimen meer voor me had. Ook woonde ik mijn allereerste vergadering van de communicatiecel bij. De vele afkortingen, namen van festivals en evenementen klonken nog wat als Chinees, maar na een week was ik ermee weg.
Rond 17u30, wat ik pas dan ontdekte als het officiële einde van de werkdag op maandag, zat mijn eerste stagedag erop. Ik was opgelucht en enthousiast. Tijd om alles even te laten bezinken. Eén ding wist ik zeker: het is echt begonnen.
Mijn eerste publicatie
Omdat ik stage liep bij de communicatiecel van OPENDOEK en niet bij de redactie van een krant of magazine, schreef ik geen diepgravende onderzoeksartikels of luchtige stadsnieuwtjes. Ik stond vooral in voor communicatie rond evenementen, festivals en diensten, met een sterke focus op sociale media. Hoewel ik privé weinig met sociale media bezig ben, vond ik het boeiend om hiermee professioneel aan de slag te gaan.
Mijn eerste publicatie was een post over Erfgoeddag, die dit jaar in het teken stond van spel. OPENDOEK organiseerde een improvisatieworkshop met spelelementen, en ik maakte een wervende post om de inschrijvingen te stimuleren. Na wat zoeken in Canva en puzzelen met de juiste caption, was de post klaar. Tot mijn verrassing werd ze zelfs gedeeld in de Instagram-story van Erfgoeddag zelf – een fijne erkenning voor mijn werk. Jammer genoeg werd de workshop last minute nog wel geannuleerd.
Een bijzondere ontmoeting
Wie communicatie of promotie doet voor een locatietheaterfestival als Spots op West, komt soms op de vreemdste plekken terecht. Zo stond ik plots op een veld in Geel voor de opname van een reclamespot.
Het concept? Een bekende acteur probeert met volle overgave een patat uit te beelden, terwijl een regisseur hem onderbreekt omdat het hem aan geloofwaardigheid en pathos ontbreekt. Het resultaat? Raf Jansen, jawel, Dieter de politieagent uit Thuis, in een zwarte aanspannende bodysuit als aardappel, en een tweede acteur in een goedkoop wortelpak die hem op zijn plaats zet. Wat op papier misschien absurd klinkt, bleek in de praktijk ontzettend grappig.
Voor mij was het extra bijzonder om Raf Jansen in levenden lijve te ontmoeten. Als (semi)trouwe Thuiskijker vond ik het spannend en leuk om hem aan het werk te zien. Een enorm sympathieke man trouwens.
De volledige spot zal binnenkort op Focus WTV verschijnen, en ook op de kanalen van OPENDOEK zullen waarschijnlijk kortere of langere versies te zien zijn. Zeker kijken dus!
Veel geleerd
Hoewel ik me binnen de opleiding Journalistiek specialiseer in tekst, valt er in de huidige communicatiewereld niet meer te ontkomen aan video. Beelden trekken de aandacht, zijn dynamisch en sluiten beter aan bij de korte aandachtsspanne van het online publiek (bedankt, TikTok). Tijdens mijn stage maakte ik dan ook verschillende reels voor sociale media, vaak als teaser naar langere video’s op YouTube.
Aanvankelijk volgde ik het bestaande format, maar al snel kreeg ik de ruimte om te experimenteren met nieuwe stijlen. Dat leidde tot meer views en engagement. Om dat te realiseren, leerde ik werken met Klap: een tool die lange video’s automatisch omzet in korte shorts, perfect voor online gebruik. Daarnaast dook ik onverwacht ook in Premiere Pro voor het editen van reels en zelfs een webinar. Zo ontdekte ik dat ook tools buiten mijn specialisatie verrassend waardevol kunnen zijn.
Anekdote
LARP, ofwel Live Action Role Play. Nee, bij mij deed het ook geen belletje rinkelen, tot ik er halverwege mijn stage letterlijk en figuurlijk werd ingesmeten. Als teambuilding organiseerde een collega een heuse LARP-namiddag. Kort gezegd: je kruipt volledig in de huid van een fictief personage en speelt samen met anderen een interactief verhaal, met missies, improvisatie en veel fantasie.
Ik speelde Martha ‘de splinter’ van Acker, houthakker van het dorp Donkerlo. Of die rol mij echt op het lijf geschreven was, laat ik in het midden, maar ik leerde er wel boogschieten (met neppijlen, gelukkig) en wist zelfs een paar monsters en ondoden uit te schakelen. De setting, de kostuums, de personages, alles was tot in de puntjes uitgewerkt.
De dag eindigde met een middeleeuws feestmaal. Een welverdiende afsluiter na uren dwalen door Donkerlo, dat in werkelijkheid gewoon een jeugdverblijfterrein was in Malle. Een unieke ervaring die ik niet snel vergeet!
Oeps foutje
Echte blunders heb ik tijdens mijn stage gelukkig niet begaan – op wat kleine foutjes na. Zo kwam ik pas op mijn eerste werkdag te weten dat de maandagen tot 17u30 duren, en vergat ik eens een collega te taggen in een Instagramstory, wat gelukkig vooral met een kwinkslag werd onthaald.
De meest komische vergissing was toen ik samen met mijn stagebegeleider op zoek ging naar de berging in de kelder van het gebouw. We dwaalden letterlijk rond: deur in, deur uit, trappen op, trappen af. Alles leek op elkaar en ik was volledig mijn oriëntatie kwijt. Eens we de berging eindelijk vonden, bleek dat we… de verkeerde sleutel bijhadden. Dus gingen we opnieuw het hele doolhof door. Een klein avontuur!
