Nerveus voor de start, maar al snel helemaal op mijn plek. Mijn stage bij Gazet van Antwerpen was een achtbaan van leerrijke momenten, boeiende ontmoetingen en onvergetelijke ervaringen. Van straatinterviews tot misdaaddossiers, ik kreeg de kans om mijn passie volop te ontdekken.
Mijn eerste dag
Op 11 februari sta ik met stress in mijn lijf en zweet op mijn neus voor de ingang van het Mediahuis. Twee uur later besef ik dat die zenuwen nergens voor nodig waren. Na een uitgebreide rondleiding word ik meteen goed begeleid door het videoteam. Ik vreesde dat we direct in het diepe zouden worden gegooid, maar dat bleek niet het geval. Al op de eerste dag heb ik ontzettend veel geleerd en voelde ik me meteen thuis op de redactie.
Mijn eerste publicatie
Mijn eerste publicatie was een van de meest bijzondere. Tot nu toe is het een van de video’s met de meeste views op sociale media van alle video’s die ik tijdens mijn stage heb gemaakt. Het onderwerp speelde daar ongetwijfeld een rol in: voor het eerst berichtte ik over de extreme treinstaking, wat veel aandacht trok. Toch was die eerste publicatie allesbehalve eenvoudig. Ik moest wennen aan de stijlgids van Gazet, maar gelukkig kreeg ik daarbij uitstekende begeleiding.
Een bijzondere ontmoeting
Tijdens mijn stage heb ik een aantal boeiende mensen mogen interviewen, maar de meest bijzondere ontmoeting was toch die met de nieuwe burgemeester van Antwerpen, Els van Doesburg. Op het moment dat ik haar sprak, was ze officieel nog geen burgemeester. Slechts een uur voordat ze de fakkel overnam van Bart De Wever, vertelde ze hoe ze zijn oude kantoor ging omtoveren tot haar eigen werkplek. Het was een unieke en bijzondere ervaring, en het maakte het extra speciaal om later ook aanwezig te zijn bij de eedaflegging van de nieuwe burgemeester van de stad.
Veel geleerd
Ik heb op acht weken tijd talloze waardevolle vaardigheden opgedaan, maar vooral mijn montage- en interviewskills flink bijgeschaafd. Op de videoredactie van Gazet van Antwerpen ben ik uitgegroeid tot een echte pro in videobewerking, en met deze skills voel ik me helemaal klaar om aan mijn bachelorproef te beginnen. Daarnaast heb ik ontzettend veel straatinterviews afgenomen, waardoor ik niet alleen mijn interviewtechnieken heb verbeterd, maar ook de angst overwonnen om willekeurige mensen op straat aan te spreken.
Anekdote
Mijn favoriete moment van de afgelopen acht weken was om 25 maart. Die dinsdag kreeg ik de taak om een langere reportage te maken over een moordzaak die dertig jaar geleden plaatsvond. Aan het begin van mijn stage had ik laten vallen dat ik graag misdaadjournalist wil worden, en naarmate de stage vorderde, kreeg ik steeds meer de kans om die passie in mijn video’s tot uiting te brengen. In de voorlaatste week mocht ik eindelijk een diepgravende reportage maken, waarbij ik zelfs de persoon interviewde die destijds het lichaam had gevonden. Een droom die uitkwam voor iemand die haar toekomst ziet in de misdaadjournalistiek.
Oeps foutje
Gelukkig heb (uitzonderlijk) niet veel fouten gemaakt. Toch zijn er een paar momenten geweest waarop ik flinke taalblunders in de ondertitels van mijn video’s maakte. Gelukkig bestaat er een redactieheld: de eindredactie. Zij zijn op taalvlak veel slimmer dan ik en hebben keer op keer domme schrijffouten verbeterd, waardoor mijn video’s altijd foutloos op de socials verschenen. Mijn mama zou niet trots zijn als ze wist hoeveel schrijffouten ik heb gemaakt, maar gelukkig zal ze het nooit weten dankzij de eindredactie.
