Op maandagochtend 14 april stond ik, met een gezonde portie zenuwen, veel te vroeg voor de poort van One World Radio. De officiële radiozender van Tomorrowland klinkt op papier al indrukwekkend, maar niets had me kunnen voorbereiden op wat ik binnen zou aantreffen. Toen mijn stagebegeleider me binnenliet, stapte ik letterlijk een andere wereld in. Overal stonden planten, aan het plafond hingen vlinders, er was een eigen bar met een barista, een heus buffet en een zonovergoten dakterras. Dat is de plek waar ik me acht weken lang onderdompelde in de wondere wereld van Tomorrowland.
Voor ik begon, wist ik niet goed wat me te wachten stond en al helemaal niet wat mijn taken zouden zijn. Al snel werd duidelijk dat One World Radio anders werkt dan een doorsnee zender. Bijna alles is postproductie: zorgvuldig gescripte en gemonteerde shows, professioneel afgewerkt tot in de kleinste details. Die aanpak gaf mij als stagiair, de kans om aan heel diverse onderdelen mee te werken. Ik schreef scripts voor de wekelijkse Tomorrowland Top 30, verzorgde Instagram-posts en stories en werkte mee aan audiomontages waarbij ik jingles in muziekmixen verwerkte. Op die manier hielp ik mee om losse stukken audio tot één vloeiend geheel te maken.
Wat me misschien nog het meest opviel, was het vertrouwen dat ik kreeg. Mijn input werd serieus genomen. Mijn teksten en ideeën werden niet alleen besproken, maar ook effectief gebruikt. Het gaf me het gevoel dat ik echt deel uitmaakte van het team, en niet zomaar een stagiair was die meekijkt vanop de zijlijn.
Wekker niet gezet? Of toch…
Natuurlijk ging niet alles perfect. Op een ochtend werd ik veel te laat wakker. Normaal nam ik om 8u40 de Waterbus naar kantoor, maar die werd ik pas wakker om 8u50. Mijn hart sloeg over. Ik had mijn wekker gezet, meerdere zelfs, maar blijkbaar had ik er gewoon doorheen geslapen. In paniek stuurde ik een berichtje naar mijn stagebegeleider en haastte ik me richting kantoor. Sorry aan alle voetgangers die ik niet heb laten oversteken, maar het was een noodgeval. Of toch in mijn hoofd.
Ik werd zenuwachtig om naar binnen te gaan omdat ik schrik had dat ze kwaad zouden zijn. Maar niemand zei er iets over. Toen ik ’s avonds weer naar huis vertrok, zei mijn stagebegeleider al lachend dat ik de volgende dag dan maar een extra wekker moest zetten, maar dat ik er niet mee moest blijven zitten omdat iedereen dat wel eens voorheeft. Ik vond het dus zelf blijkbaar een pak erger dan hij. Gelukkig maar.
Time flies when you’re having fun
Voor ik het wist waren de acht weken voorbij. Wat ik vooral onthoud, is dat je ergens kunt binnenstappen zonder te weten waar je aan begint, en toch met volle teugen kunt groeien. Bij One World Radio kreeg ik niet alleen de kans om mee te werken aan een internationaal merk, maar werd ik omringd door mensen die hun passie delen en die ook de ruimte geven aan nieuw talent.
