Ruim 84 procent van de transgender en non-binaire personen in België ervaart nog steeds discriminatie. Dat blijkt uit een enquête van het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen (IGVM), afgenomen naar aanleiding van de Internationale Transgendergedenkdag. Kenzo Matthyssen onderging zelf een geslachtsverandering en getuigt over de discriminatie die hij ervaart en over zijn transitie.
“Mijn transitie verliep met ups en downs. Ik was 13 jaar toen ik eraan begon. De eerste jaren gingen zeer moeizaam door de lange wachttijden tussen de verschillende fases. De afgelopen drie jaar ging alles plots sneller, maar liep er veel mis bij de laatste operatie. Ik had daarbij enkele complicaties. Momenteel ben ik 24 en had mijn transitie afgerond moeten zijn. Door die complicaties komen er helaas nog enkele operaties bij.”
Heb je zelf wel eens discriminatie meegemaakt omwille van wie je bent?
“Ik maak dit gelukkig niet vaak mee, maar ik ben voorzichtig met wat ik doe om dit te voorkomen. Voor mijn volledige transitie ging ik bij een toiletbezoek al snel naar het toilet voor de mindervaliden, puur om vieze blikken te ontwijken. Nu voel ik me er meer zelfzeker in en voel ik me thuis in het mannentoilet.”
“Ik maakte al eerder mee dat mensen tegen mij zeiden dat ik geen echte man zou zijn voor hen zolang ik nog geen penis heb. Maar dat raakte me niet, want mijn baardgroei was er al sneller dan bij die jongens.”
Begrijp je door die discriminatie ook waarom er een Internationale Transgender Gedenkdag is?
“Ik begrijp heel goed dat deze dag anno 2025 nog nodig is. Niet alleen omdat ik het zelf wel eens heb meegemaakt, maar het doet ons stilstaan bij het feit dat mensen hier nog altijd mee geconfronteerd worden. Vaak in veel ergere vormen dan wat er al naar mijn hoofd is geslingerd.”
Hoe denk je over andere evenementen of dagen die in het teken staan van gelijkheid voor de LGBTQ+ gemeenschap?
“Het is heel goed dat die georganiseerd worden. Al zou ik nooit meelopen met bijvoorbeeld de Pride. Ik wil niet gezien worden als ‘een trans’. Ik ben gewoon Kenzo. Ik denk dat het te maken heeft met een zeker ongemak, en daar kan ik niet goed mee om. Maar het is goed dat op die manier een verschil wordt gemaakt.
Voel je je vandaag veiliger op straat dan enkele jaren geleden?
“Vroeger bedekte ik mijn borsten nog heel sterk, en dat maakte me onzeker. Uit angst om nageroepen of bekeken te worden op straat. Nu voel ik me veel veiliger omdat ik er gewoon als een man uitzie, door mijn baard bijvoorbeeld. Veel mensen merken het niet eens aan mij.”
Wat denk je dat de grootste misverstanden of vooroordelen zijn over transgenders?
“Het grootste misverstand is dat mensen denken dat we “monsters” zijn, omwille van wat we onszelf zogezegd aandoen. Zo komt het soms toch over. Ik ben nog steeds dezelfde toffe persoon als voor mijn transitie. Gelukkig weten de mensen die het dichtst bij me staan dat ook.”
Krijg je veel steun van je familie en vrienden?
“Ja, enorm veel steun. Van mijn vrienden, familie en leerkrachten op school. Ik praat er vooral met vrienden over. Zij kunnen een luisterend oor bieden en dat helpt enorm. Natuurlijk kunnen ze niet bij alles helpen, dus heb ik ook veel gesproken met psychologen.”
Wat wil je dat mensen meer gaan begrijpen aan transpersonen?
“Dat ze ons beschouwen als mensen. Wij zijn ook maar gewoon mensen die in het verkeerde lichaam zijn geboren. Je hoort wel eens dat ‘die transgenders’ dat alleen maar doen voor aandacht, terwijl dat net is wat we niet willen. We willen niet gezien worden als transgender, maar zoals we zijn: een gewone man of vrouw. Ik hoop dat daar meer begrip voor komt.”
