Om half vier ’s ochtends gaat de wekker. Terwijl huisgenoten en buren nog slapen, maak ik me in stilte klaar om naar Brussel te rijden. Twee maanden lang zou ik werken als redacteur bij de vrolijkste ochtendshow van Radio 2, Goeiemorgen Morgen!. Een plek waar snelheid, regionaliteit en een portie optimisme centraal staan.
Mijn eerste dag
Tijdens mijn eerste dag mag ik meteen mee duiken in de regiekamer en volg ik mijn eerste uitzending van dichtbij. Ik maak notities en observeer wat de redacteurs achter de schermen doen.
Na de uitzending krijg ik mijn laptop, badge en alle software die ik de komende maanden nodig heb. Op het eerste gezicht lijkt het alsof er héél véél programma’s zijn: Wolftech, Omniplayer, PluxBox, Logdepot… En dan heb ik het nog niet eens over alle afkortingen die binnen diezelfde programma’s worden gebruikt.
Ik neem handleidingen door voor elk programma en schuif meteen aan bij twee opeenvolgende vergaderingen. De eerste dagen zijn overweldigend en radio blijkt een taal op zich. Maar goed nieuws: ondertussen begrijp ik ook radiotaal!
Mijn eerste publicatie
Ik kon geen producten maken van A tot Z op mezelf. Radio maken voor een ochtendshow is teamwork: iedereen vervult enkele taken en draagt bij om de uitzending inhoudelijk en technisch sterker te maken. Ik vond het fijn om elke dag enkele audiofragmenten uit de uitzending te knippen. Ik schreef er teksten bij en publiceerde ze op VRT MAX.
Een bijzondere ontmoeting
Bij de ochtendshow kwamen heel wat gasten over de vloer. Tijdens mijn stage kreeg ik de kans om telefonische voorgesprekken te voeren met bekende Vlamingen, experten, luisteraars en journalisten. Belangst? Dat ken ik niet. Ik had niet echt een bijzondere ontmoeting, maar de eindeloze, boeiende verhalen van Björn Soenens hadden me in zijn greep en ik besefte hoe indrukwekkend buitenlandse journalistiek is.
Veel geleerd
Tijdens de vergaderingen probeerde ik zoveel mogelijk input te geven. Hoe meer ideeën ik pitchte, hoe meer werk ik creëerde voor mezelf. Soms kreeg ik de meest onverwachte opdrachten: “Wil jij iemand zoeken met een exotische spin?” of “Ga eens op zoek naar een vuurspuwer die wil langskomen.” Daardoor leerde ik snel researchen. Van een abstract idee maakte ik een concreet en ludiek item. Sindsdien lijkt niets nog onmogelijk om te realiseren.
Daarnaast leerde ik omgaan met mijn perfectionisme. Ik merkte al een tijdje dat deze eigenschap zich manifesteerde in de vorm van zelfkritiek. Door het tempo van de ochtendshow werd ik gedwongen om niet te blijven hangen in mijn fouten.
Anekdote
Ik mocht met reporter Margaux van de Regio mee naar luisteraar Martine in Koksijde. Zij werkte dertien jaar bij De Verhulstjes en ging begin maart met pensioen. Tot dan toe had ik enkel contact gehad met Radio 2-luisteraars via de app. Op dat moment drong het tot me door hoeveel impact radio maakt en hoe dicht het medium bij luisteraars staat.
Oeps foutje
Met welke fout zal ik beginnen? Van woorden verkeerd begrijpen tijdens een telefoongesprek door een slechte verbinding tot ideeën opperen tijdens vergaderingen die uiteindelijk niet aanslaan. Telkens wanneer ik een fout maakte, had ik één zin in gedachte: “Als je niets doet, kan je ook niets verkeerd doen hè Melda.”
Ik had wel moeite met een primeur die ik uit handen liet glippen. Ik stond al enkele dagen in contact met de woordvoerder van Vlaams minister Zuhal Demir. Hij liet weten dat de minister graag wilde langskomen in de ochtendshow met nieuwe cijfers over scholieren.
Het grootste deel van de uitzending stond al klaar. Maar na de middag kreeg ik een bericht dat de minister niet meer kon komen. In mijn ogen viel de hele uitzending in duigen en ik voelde me daar verantwoordelijk voor. De cijfers? Die verschenen in een krant.
Als ik terug in de tijd kon en opnieuw een stageplaats mocht kiezen, zou ik zonder twijfel weer voor Goeiemorgen Morgen! gaan. Mijn omgeving vroeg me vaak: “Valt dat vroeg opstaan mee? Ben je niet moe?” Ik kan maar één ding zeggen: de constante adrenaline en het vroeg wakker worden was VER-SLA-VEND! Ik voelde mij voor de eerste keer een echte redacteur. Ik leerde er werken onder tijdsdruk, mijn contactenlijst op mijn gsm breidde elke dag uit en de sfeer op de werkvloer voelde heel verwelkomend.
