Wie net als ik van jongs af aan geobsedeerd is door sport, wil natuurlijk ervaring opdoen bij de grootste sportredacties van het land. Wat zou er mij allemaal te wachten staan in de loop van deze stage en op welke leuke plekken zou ik terechtkomen? Vragen waar ik snel een antwoord op kreeg in een stage vol leuke ervaringen met geweldige collega’s.
Mijn eerste dag
Toen ik toekwam op mijn stageplaats, moest ik eerst een heleboel video’s bekijken om te leren hoe alle programma’s werken. Na een goed uur begon het echte werk. Daar werd ik meteen in het diepe gegooid. Ik moest op zoek gaan naar een goed onderwerp en een leuke insteek om er een groot stuk van te maken voor de website. Een goed genoeg idee vinden, was al erg moeilijk. Om dan nog eens een groot artikel te maken op korte tijd, bleek een hele opdracht. Toch was mijn artikel af voor de werkdag om was. Uiteraard was er nog veel werk aan het stuk, maar dat was te verwachten. Na afloop gaf de opdrachtgever ook toe dat het een hele uitdaging was om mee te starten.
Mijn eerste publicatie
Tijdens mijn eerste week werkte ik veel mee aan de voorbereidingen voor de Wielergids. Omdat het klassieke voorjaar van het wielrennen eraan kwam en het Nieuwsblad daar hard op inzet, konden ze op de redactie alle hulp gebruiken. Later in de week leerde ik verslagen maken, maar mijn eerste echte publicatie kwam er pas in mijn tweede week. Op maandag mocht ik meewerken bij de sneldienst. Dat is een deel van de redactie dat zich bezighoudt met het sportnieuws dat heet van de naald is. In de loop van die dag stuurde een collega mij een link door naar een interessante quote van de voetballer Jack Grealish bij de Engelse media. Aangezien de ploegmaat van Kevin De Bruyne een veelbesproken figuur is, mocht ik er een stuk over maken.
Een bijzondere ontmoeting
Tijdens mijn stage mocht ik mee naar een aantal voetbalwedstrijden om in het stadion te helpen bij de verslaggeving. Een van die wedstrijden was de geweldige comeback van de Rode Duivels tegen Oekraïne in Genk. Na afloop ging ik mee naar de mixed zone. Dat is de plaats waar de interviews na de partij plaatsvinden. Met een twintigtal andere journalisten rondom mij, stond ik daar te drummen om de beste plaats te bemachtigen. Zo heb ik enkele Rode Duivels van heel dichtbij kunnen zien: Jérémy Doku, Bryan Heynen, Hans Vanaken, Maxim De Cuyper, Nicolas Raskin en Romelu Lukaku.
Veel geleerd
Het mag geen verrassing zijn dat je enorm veel bijleert tijdens je stage. Als ik een blik werp op mijn eerste wedstrijdverslagen, plusartikels en sneldiensten, merk ik dat ik al grote stappen heb gezet. Dat heeft ook te maken met de omgeving waarin ik mij bevond. Vanaf de start werd mij duidelijk gemaakt dat ik alles mocht vragen. Geen vraag was te veel op de redactie. Dat klopte ook echt. Wanneer ik niet goed wist hoe ik een stuk zo goed mogelijk kon titelen, mocht ik Vincent steeds vragen om mij een goede aanzet te geven. Na enkele titels zei hij dat ik het steeds beter kon. Een kleine attentie, maar heel leuk om te horen. Ook als ik een telefoonnummer moest hebben, op zoek was naar een insteek voor een stuk of gewoon een algemene vraag had, kon ik bij werkelijk iedereen terecht. Dat maakt een stage des te beter.
Anekdote
Tijdens een gewone werkdag kreeg ik plots de vraag of ik het zag zitten om een training van de Rode Duivels bij te wonen. Natuurlijk aarzelde ik niet om ja te zeggen. De dag erna was het zover en mocht ik naar de open training van de Duivels. Na tweeënhalf uur rijden met files op de Antwerpse ring en de Brusselse ring was ik eindelijk bij het Proximus Basecamp in Tubeke. Een bijzonder gevoel om in dat complex toe te komen en aan de ingang te kunnen zeggen dat ik er was als journalist van het Nieuwsblad. Eenmaal toegekomen aan het trainingsveld ontmoette ik een heel vriendelijke journalist van DH, die op de hoogte was dat ik daar voor de eerste keer was. Hij heeft mij uitgelegd waar ik op moet letten en hoe alles eraan toegaat bij de nationale ploeg. Later in de week kwam ik hem opnieuw tegen bij de wedstrijd van de Rode Duivels tegen Oekraïne in Genk. Leuk om op zo’n manier contacten te leggen en mijn beste Frans boven te halen. De training zelf duurde amper 15 minuten, maar ik heb er volop van genoten. Bovendien moest ik ondertussen de liveblog aanvullen met interessante foto’s, video’s en opvallende zaken. Een ervaring die ik niet snel zal vergeten.
Oeps foutje
Als grote racingfan was ik erg blij dat ik een stuk mocht maken over jonge Belgische talenten die de Formule 1 kunnen bereiken. Het idee werd goedgekeurd, dus ging ik aan de slag. Ik plande een interview in met Gert Vermersch, ongetwijfeld de grootste motorsportkenner van ons land, en ging aan de slag om een stuk te maken. Na enkele dagen vroeg ik mij af waarom het artikel niet online verscheen, dus stuurde ik een mailtje. Het stuk was simpelweg niet goed genoeg. Het was te opsommend en moest herwerkt worden om alsnog te verschijnen. Dat was de harde realiteit, maar eerlijkheid is erg belangrijk en het stuk was gewoon niet goed.
Een goede week later kreeg ik feedback en mocht ik het stuk herwerken. Ik moest het niet zien als een fout, maar om er iets waardevols over bij te leren: goed omgaan met feedback. Tijdens mijn eindevaluatie werd dat specifieke stuk meerdere keren als voorbeeld gebruikt. Zo blijkt dus maar weer dat je heel veel kan leren uit je fouten.
Dankwoord
Ik zou graag de hele sportredactie van het Nieuwsblad willen bedanken voor een geweldige stageperiode. Van de mensen waarmee ik vaak sneldiensten deed tot de voetbaljournalisten, die mij onder hun vleugels namen bij de wedstrijden waaraan ik mee mocht werken. Vanaf de eerste dag werd ik door iedereen verwelkomd en kon ik steeds bij iedereen terecht. Ik zou me geen betere stageplaats kunnen bedenken.
In het bijzonder zou ik Gert Gysen, mijn stagecoördinator, willen bedanken. Ondanks zijn erg drukke agenda had hij steeds tijd om alle stagiairs te helpen en te begeleiden. Feedback op stukken was geen enkel probleem en met elke vraag kon ik bij hem terecht.
