Het kleine, maar fijne team van de podcastredactie van Het Nieuwsblad? Dat voelde al snel als thuiskomen. En luisteraars amuseren met interessante, maar amusante podcasts? Dat is waar ik de afgelopen acht weken iedere dag naar uitkeek.
Mijn eerste dag
Dinsdag 4 februari – mijn eerste stagedag bij de podcastredactie van Het Nieuwsblad. Om 10 uur ’s ochtends stap ik het Mediahuis binnen, helemaal klaar om aan mijn stage te beginnen. Ik kreeg vaak de vraag of ik stress had, maar eigenlijk had ik dat niet. Ik had er gewoon zin in.
Bijna even enthousiast als ik kwam Bert, mijn bedrijfsmentor, me ophalen voor een rondleiding. Hij vertelde me dat ze bezig zijn met een nieuwe showbizzpodcast. Het idee lag al op tafel, maar ik mocht mijn inbreng geven in de uitwerking. Ik voelde meteen: dit wordt iets waar ik echt iets kan betekenen. Toen wist ik al dat deze acht weken gaan voorbijvliegen.
Mijn eerste publicatie
Ik wilde zo snel mogelijk van start gaan en dat heeft Bert letterlijk genomen. Ik dook meteen in het nieuws: ik zocht onderwerpen en fragmenten voor de actuapodcast De Insider en schreef mee aan het script.
Het zoeken van fragmenten deed ik voor elke podcast, maar voor de nieuwe showbizzpodcast FC Showbizz deed ik dit het liefst. Die voelde een beetje als mijn kindje. Ik werd betrokken bij het denkproces, ik dacht mee over het concept en hielp bepalen hoe de podcast er audiogewijs moest uitzien. Ik verzamelde onderwerpen, ging op reportage, monteerde die ook – kortom, ik was betrokken bij het gehele productieproces en dat was leuk.
Tijdens de eerste proefaflevering werd ik spontaan bedankt door host Robin Vissenaekens. Voor hem misschien een klein gebaar, voor mij een teken van erkenning, een bevestiging dat mijn bijdrage waardevol was.
Beluister hieronder de eerste aflevering van FC Showbizz waar ik op reportage ga:
Een bijzondere ontmoeting
Tijdens mijn acht weken stage heb ik verschillende bekende gezichten gezien. Dat kwam omdat ik een aantal keer meeging met showbizz-reporter Desna Lespinoy. Zo ging ik mee naar interviews met Niels Destadsbader, de kandidaten van Dancing With the Stars en die van Celebrity Masterchef. Super leuk!
Maar het moment dat er echt bovenuit stak? Het interview met Jef Vermassen. Ik was starstruck. Het was een interview voor de misdaadpodcast De Stemmen van Assisen, mijn favoriete podcast. Dan, ineens stond een van de bekendste strafpleiters van België voor mijn neus. Ik dacht wel even: “Wauw!” Ik was wel onder de indruk – zo’n slimme man met zo’n indrukwekkende carrière, maar ik vond hem eigenlijk wel schattig.
Veel geleerd
Ik deed elke opdracht die ik kon doen en zo werd ik een echte crossmediale journalist. Ik hoor het Bert me nog vragen: “Jij kan toch met Première Pro werken, hè?” Ik dacht dat ik enkel met audio bezig zou zijn. Niet dus.
Van filmen voor Instagram tot het monteren van video’s, van teksten schrijven voor sociale media tot het uitwerken van inleidingen voor podcasts, ik leerde het allemaal. En zo zijn niet alleen mijn audioskills, maar ook mijn tekst- en videovaardigheden bijgeslepen.
Gelukkig bleef audio het hoofdonderdeel van mijn stage. Hierin leerde ik het meest: hoe je met audio kan spelen, spanning opbouwt en hoe je door middel van audio een spraakmakend verhaal vertelt. Want een podcast valt of staat met één ding: het verhaal.
Anekdote
“Hey Noa, wil je mee naar Praag?” Ik hoor het Desna mij nog vragen. Mijn reactie? “Praag? Euhm… ja, duh!”
Het was voor een korte reportage over het programma Welkom aan boord. We volgden een dag in het leven van piloot Axelle Oor. Ikzelf was die dag camera- en geluidsvrouw: ik filmde de voorbereiding van de vlucht, de hele trip naar Praag. Rond het vliegtuig, in het vliegtuig, in de cockpit en ook tijdens het interview dat Desna afnam, stond ik achter camera.
Het was een hele ervaring. Al was het wel een hele korte citytrip – na een klein half uur in Praag vlogen we al terug naar Brussel. Tijd om iets van de stad te zien? Niet dus. Maar! Ik kan wel zeggen dat ik op reportage naar het buitenland ben geweest.
Oeps foutje
Op stage is het heel normaal om fouten te maken, daar leer je uit. Maar ik leerde maar niet uit die ene fout: het vergeten van mijn badge. Die heb je nodig om binnen in het Mediahuis te geraken. Je ken het wel: je komt thuis van stage, maakt je tas leeg, laptop weg, badge op tafel… De volgende dag vertrek je, neem je je spullen bij elkaar, maar vergeet je die badge op tafel. Dat was bij mij een wekelijks probleem. Het was zelfs zo dat op mijn voorlaatste stagedag de mevrouw aan de receptie mij zag komen en zei: “Noa Jacobs was het hè?” Gênant! Dus mijn tip: laat je badge in je tas!
