Ik liep stage bij de cultuurredactie van VRT NWS. 9 weken lang volgde ik het brede cultuurlandschap van dichtbij. Ik schreef artikels, ging naar persconferenties, zag de nieuwste films nog voordat ze in de zalen speelden, en ontmoette een paar van mijn persoonlijke helden. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar hier zijn alvast wat hoogtepunten.
Mijn eerste dag
Mijn eerste dag was meteen een VRT-vuurdoop. Mijn stagebegeleider pikte me op aan het onthaal en loodste me door het gangenlabyrint van de VRT. Een aantal trappen en liften later stonden we middenin de nieuwsvloer. Ik werd voorgesteld aan journalisten waarvan ik de naam allang kende en mocht plaatsnemen aan het cultuureiland. “Lieven Van Gils is op vakantie”, werd me verteld, “maar die zit hier normaal ook.”
Het is niet gemakkelijk om bij de VRT binnen te geraken. Maar weer buiten geraken – fysiek het gebouw verlaten – daar had niemand me op kunnen voorbereiden. Naar huis gaan aan het eind van de dag bleek dan ook makkelijker gezegd dan gedaan. Toen ik na een zoveelste herberekende route voor een gesloten deur met opschrift “Make-up Witse” stond, wist ik dat ik niet meer op mijn ingebouwde gps moest rekenen. Ik vroeg de eerste persoon die ik tegenkwam om hulp. Dat was jammer genoeg niet Hubert Damen, maar de uitgang vond ik wel.
Mijn eerste publicatie
Vraag me iets over film en de kans is groot dat het op z’n minst een belletje bij me doet rinkelen. Mijn passie voor cinema (en uitgesproken mening over ‘Gladiator 2’) is ook wat mijn stagementor tijdens mijn sollicitatie over de streep heeft getrokken. Maar erover schrijven, met heel Vlaanderen als mijn getuige, vond ik heel spannend in het begin. Mijn eerste artikel was dan ook braaf en kort. Maar toen ik mijn naam erbij zag staan, glunderde ik alsnog van trots.
Oeps foutje
Wist je dat de achternaam van Kris Wauters, de broer van Koen, met “au” wordt geschreven? Ik niet, toen ik hem kort in een artikel over VRT MAX Podcastpalooza vermeldde.
Ik liep al richting het station toen het bestaan van de au-klank me begon te dagen. Toch maar even opzoeken en – jawel – ik had een fout gemaakt. Een half uur lang stond op de site van VRT NWS dat ene Kris Wouters het podcastpanel in Mechelen zou vervoegen. Om 20u ’s avonds, nauwelijks tegen de regen beschut, paste ik het artikel nog snel aan. Mijn excuses, Kris. Ik ben een grote fan.
Anekdote
Ik mocht mee verslag uitbrengen tijdens de Oscars. Aangezien we in Brussel 9 uur voorlopen op Los Angeles, deden we op de redactie een nachtje door.
Een paar dagen eerder moest ik de 2 Belgische kanshebbers in Amerika alvast contacteren. No big deal, hoor. Nicolas Keppens wilde liever niet praten met de pers, maar Johan Grimonprez, regisseur van de genomineerde documentaire ‘Soundtrack to a coup d’état’, nam op. Na een eerste paar onwennige zinnen liep het gesprek los. Ik had uren met hem willen praten. Maar zonder enig idee van wat een lijntje naar L.A. eigenlijk kost, sloot ik het gesprek noodgedwongen na een paar minuten af.
Daar zat ik dan om 20 uur ’s avonds op een leeggelopen redactie, nadat ik Johan Grimonprez succes had gewenst op de Oscars. “De nominatie op zich is al een overwinning”, had hij gezegd.
Een bijzondere ontmoeting
“Never meet your heroes”, zeggen ze. Maar als je werkt bij VRT is daar geen ontkomen aan. Ik werd omringd door gerespecteerde journalisten (letterlijk, het cultuureiland staat middenin de nieuwsvloer), en mocht zoveel interessante mensen interviewen.
1 iemand stond bovenaan mijn lijst: Sofie Lemaire, de vrouw met de mooiste stem van Vlaanderen. Tweemaal raden wie op de voorlaatste dag van mijn stage een nieuwe podcast had uitgebracht, waarover dringend moest bericht worden. Ik smeet me op het onderwerp en belde haar op voor een interview. Onze ontmoeting duurde niet langer dan 10 minuten, en ze is me waarschijnlijk allang vergeten. Maar haar “proficiat met je stage” horen zeggen, was een mooie afsluiter van mijn tijd bij VRT.
Veel geleerd
Ik heb vooral geleerd om mezelf serieuzer te nemen als journalist. In een professionele werkomgeving begin je als stagiaire al snel te twijfelen aan jezelf. Hoe sneller je die onzekerheid loslaat, hoe meer je kan leren. Ik heb bewezen wat ik al kan, en weet waar ik nog in moet groeien. Gelukkig sta ik nog maar aan het begin van mijn journalistieke carrière.
