Eerste dag
Mijn stage is begonnen met een valse start. Verschillende klasgenoten arriveren met mij voor hun eerste stagedag op de verschillende redacties. We krijgen al meteen teleurstellend nieuws. “Er is vandaag niemand die jullie kan begeleiden.” De eerste stagedag moesten we ons dus “rustig bezighouden”. De tweede dag ben ik er echt in kunnen vliegen. En daarna is het niet vaak meer rustig geweest.
Eerste publicatie
Ook bij mijn eerste publicatie had ik een valse start. Ik wilde groots de spits er afbijten, maar dat draaide teleurstellend uit. Wat een artikel over de onlineverkoop van vals geld moest worden, werd een verhaal over hoe ik in plaats daarvan me had laten oplichten met geld van de redactie. Dat we dat geld kwijt gingen zijn, wisten we op voorhand. Dat daar niet eens een artikel voor in de plaats kwam, was een spijtige zaak.
Mijn eerste publicatie ging over een verkrachtingszaak. Een Antwerpse barman werd verdacht van het dronken voeren en verkrachten van verschillende vrouwen, en ik heb alle bekende cafés van Antwerpen afgebeld voor een reactie. Doordat veel uitbaters de naam van hun café niet in associatie wilden zien met een verkrachtingszaak, heeft het veel tijd en moeite gekost om toch enkele goede getuigenissen te pakken te krijgen. Uiteindelijk kan ik mijn stuk pas vrijdagavond laat doorsturen. Op zaterdag moet ik werken, dus zelf met feedback aan de slag gaan is geen optie, want het moet zo snel mogelijk online staan. Zondagochtend zie ik mijn eerste stuk op de app verschijnen. Ik ben blij met de publicatie, maar ze hebben het stuk wel eerst goed door de gehaktmolen gedraaid.
Een bijzondere ontmoeting
“Godver-” zeg ik zenuwachtig. Dan besef ik in welk gezelschap ik me vertoef, en slik ik de rest van het woord in. Te laat natuurlijk, de aap is al uit de mouw. “Je mag niet vloeken he”, klinkt de royale preek van mijn interviewee.
In de laatste week van mijn stage ga ik naar de inhuldiging van een dierenhospitaal, en dat liep niet bepaald volgens plan. Ik weet niet goed bij welke ingang ik moet zijn, en kom daardoor acht minuten te laat. Het handjes schudden en de toespraken zijn al bezig, en ik kan niet dicht genoeg komen om het goed op te nemen. Niet getreurd: de fotograaf die mee was, was mondiger dan ik, en had de eregast voor mij terzijde kunnen nemen.
“Nu kan je toch nog je vragen stellen”, klinkt het. Oei. Vragen stellen. Ik had me voorbereid op toespraken citeren en een sfeerbeschrijving. No way had ik me kunnen voorstellen dat ik nog maar de kans zou krijgen om vragen te stellen, maar hier staan we nu. De zenuwen van het te laat komen en het feit dat ik naast Prins Laurent sta, helpen ook niet bepaald. En plots hoor ik mezelf vloeken terwijl ik naast de prins sta. Dit was zeker niet mijn beste interview, maar wel een dat zowel ik als prins Laurent niet snel gaan vergeten.
Veel geleerd
Ik heb enorm veel geleerd op mijn stage. Niet in het minst over de werking van de redactie. De grootste meerwaarde aan de stage was voor mij niet per se het leren van iets nieuws, maar het oefenen. Ik heb het gevoel dat het schrijven van artikels me een stuk meer in de vingers zit, en dat alles vlotter loopt. Ook merk ik dat mijn stukken nu een stuk minder worden aangepast door de eindredactie dan in het begin van mijn stage.
Anekdote
Een grappige anekdote van mijn stage was de dag dat ik een artikel zou maken over het Zuidpark. Meerdere mensen op de redactie hadden opgemerkt dat de bankjes in het park niet goed geplaatst waren. Ze zouden te ver staan van de tafels, waardoor je niet comfortabel aan tafel kan zitten. Samen met twee man van de videoredactie ben ik naar daar gegaan om te factchecken, oftewel: professioneel bankzitten. We hebben alle bankjes op het park uitgetest, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat de redactieleden die hadden geklaagd sterk hadden overdreven. Gevolg: geen artikel.
Oeps foutje
Een artikel schrijven is als een puzzel maken van alle quotes, gebeurtenissen en informatie, en soms passen de stukjes niet goed. Ik heb meer dan eens zitten zuchten bij een artikel waarbij ik niet alles op de juiste plek krijg. Op den duur zit je je dan zodanig blind te staren dat je door de letters de tekst niet meer ziet. En dan zijn foutjes nooit veraf. Ik denk dat ik de eindredacteur af en toe eens wat overuren heb bezorgd. Zo heb ik me wel eens schuldig gemaakt aan een achtergelaten leesteken of verdwaalde hoofdletter, maar het ergste was dat de burgemeester van Berendrecht Bijna Zander Vlieten was geworden. Sorry Zander.
