Een typische werkdag? Dat heeft journalist bij het Nieuwsblad Arno Van Hout niet. Geen enkele dag is routine. Tijdens zijn studies rolde hij eerder toevallig in de sector, toen een lector hem wees op een jongerentraject bij het Nieuwsblad. Daar kreeg hij, samen met andere jongeren, de kans om een jaar lang de sociale media mee uit te bouwen. Uiteindelijk leidde dit tot een vast contract. Vandaag combineert Arno tekst en video, al schrijft hij vooral. Wat alles verbindt is één duidelijke rode draad: cultuur en media, of met andere woorden: de showbizzwereld.
Naam: Arno Van Hout
Specialisatie: video
Jaar van afstuderen: 2022
Job: showbizzreporter bij Het Nieuwsblad
Vanwaar komt die interesse voor cultuur en media?
De showbizzwereld heeft mij altijd al geprikkeld. Ik vraag mezelf al heel lang af: hoe zit die wereld in godsnaam in elkaar? Iedereen heeft wel een idee over hoe showbizz nieuws gemaakt wordt maar bij het Nieuwsblad zorgen we ervoor dat er echt een verhaal aan hangt.
Bij het Nieuwsblad zochten ze door interne verschuivingen naar iemand die interesse had in tekst. Af en toe schreef ik wel iets maar ik was vooral bezig met video. Ik maakte toen video’s over The Masked Singer (lacht). Maar omdat ik bij die video’s geschreven interviews deed merkten anderen dat ik ook kon schrijven. Ik heb het geprobeerd en al doende merkte ik wel dat ik een passie had voor die showbizzwereld.
Wat is het grootste misverstand dat mensen hebben over showbizzjournalistiek?
Dat we alleen maar sensationele dingen doen. Dat is ook echt niet zo. Dat we altijd ‘achter elke scoop lopen’ , dat we alles van iedereen moeten horen, dat we alle vuile was willen buiten hangen,… Misschien andere merken wel, daar ga ik me niet over uitspreken. Bij ons weet ik echt wel dat we heel veel respect hebben voor al die BV’s. We willen heel veel weten, maar als zij aangeven dat ze iets liever niet delen of het pas willen delen wanneer zij zich er goed bij voelen, dan houden we daar rekening mee en maken we er duidelijke afspraken rond. Bij het Nieuwsblad merk ik wel dat dat echt een heilig huisje is waar we niet aankomen. We gaan niet elke dag opnieuw bellen. We zullen als er wat tijd overgaat wel eens opnieuw bellen maar wij gaan zeker niet ‘stalken’.
Niet alles moet sensatie zijn. Soms zijn dat ook heel mooie inhoudelijke sterke verhalen. Van auteurs die al een aantal jaar in de branche zitten tot Jan Decleir, de grootste acteur van Vlaanderen. Niet alles moet snel en sensationeel zijn. Ik vind dat we van dat stigma wel af mogen.
Er komen ook wel bredere verhalen naar buiten. Als BV’s spreken over vulvodynie, chronische pijn aan de vulva bij vrouwen, dan kan dat een haakje zijn om een breder maatschappelijk debat naar buiten te brengen.
In de showbizzwereld verspreiden zich ook veel roddels, hoe ga je daar als journalist mee om?
Het is vooral een kwestie van afwegen. Is er een maatschappelijk belang bij? Moeten mensen dit weten? Heel vaak zijn dingen ook persoonlijk. Als pers weet je welke roddels bevestigd kunnen worden en welke niet. Dan gaat het vooral om factchecking. Wat zegt die persoon daar zelf over? Wat wordt er verder over gezegd? Vaak komen er langs alle kanten verschillende verhalen binnen en dan voel je al dat er iets raars aan de hand is.
Maar die roddels moeten gecheckt worden. Wij kunnen niet zomaar dingen gaan schrijven. Dat heeft ook geen nut. Onze lezers verwachten van ons geen roddels, maar nieuws met maatschappelijke waarde. Wij zijn geen juicekanaal dat zomaar dingen verspreidt. Wij maken ook een duidelijk onderscheid tussen wat nieuws is en maatschappelijke waarde heeft, en wat roddels zijn waar we niets mee kunnen en waar de lezer ook niets aan heeft. Het is heel belangrijk om daarin het evenwicht te bewaren.
In de campus klAP-podcast van AP uit 2021 zei je dat je ooit wel iets met je lerarenopleiding secundair wilde doen, maar dat je vooral bekend wilde worden in de journalistiek. Je bent ondertussen al enkele jaren aan de slag bij het Nieuwsblad, vind je dat dat doel al gerealiseerd is?
Dat klinkt ook zo stom. Ze hebben dat geframed. Zeg het nu maar: ze hebben mij geframed (lacht).
Ik merk wel dat posten op TikTok en Instagram iets teweegbrengt. Mensen beginnen je daardoor te herkennen en dat is toch een ding. Tijdens de zomer doen we bijvoorbeeld altijd onze festivalzomer en dan ben ik een van de gezichten. Wanneer je in de stad komt, merk je dat mensen je aanspreken op wat je hebt gedaan. Als ik op zaterdag naar de markt ga, zeggen mensen weleens: “Jij hebt vorige week goed gegeten op Tomorrowland.” Dat vind ik wel fijn.
Ook bekende Vlamingen herkennen je meteen. Ze weten wie ik ben en dat helpt wanneer je hen belt. Dan zeggen ze: “Ah ja, jij bent die van Het Nieuwsblad.” Dat is natuurlijk goed voor het netwerken en voor je herkenbaarheid.
Ik heb dat misschien ooit gezegd dat ik bekend wilde worden, maar ik vind het veel belangrijker dat mensen mij herkennen om mijn werk en wat ik maak, dan om wie ik ben. Als journalist mag het niet om jou draaien. Wanneer je naast een rode loper staat, moet het niet gaan over: “Hallo, ik ben Arno Van Hout van het Nieuwsblad.” Dat is ook helemaal niet mijn bedoeling, ook al lijkt het alsof ik dat zo heb gezegd (lacht).
Je bent afgestudeerd in video en in de campus klAP- podcast zei je dat je graag lange, diepgaande reportages wilde maken zoals Pano en Telefacts. Zie je jezelf dat nog doen in de toekomst?
Jazeker. Er komen nog vaak concepten in mij op waarvan ik denk: dit wil ik echt nog uitwerken. Bij Het Nieuwsblad is dat moeilijk, omdat we dagelijks nieuws brengen en het tempo er hoog ligt.
Voor video kun je wel concepten bedenken die iets langer meegaan, maar ook dat blijft beperkt. Wij zijn nu eenmaal niet het medium dat documentaires maakt. We maken korte video’s, meestal tussen anderhalve en tweeënhalve minuut, en daar blijft het bij.
Binnen Het Nieuwsblad is daar dus weinig ruimte voor, maar daarnaast zou ik dat wel graag willen doen.
Wat is jouw grootste droom dat je nog wil bereiken in de journalistiek?
Moeilijk.(lacht)
Misschien een talkshow?
Ja, dat heb ik toen ook gezegd in klAP (lacht). Alhoewel, laat ik het daarbij houden: een talkshow. Ik denk dat we daar in Vlaanderen nog echt nood aan hebben. De Tafel van Gert is natuurlijk een talkshow en tegelijk een duidingsprogramma, maar ik denk dat er daarnaast nog ruimte is. Ik zie mezelf dat ook wel doen. Dat zou mooi zijn.
Of inderdaad een impactvolle documentaire over een onderwerp dat ik nu nog niet heb bedacht. Iets waar ik echt mijn tanden in kan zetten. Wat dat in godsnaam moet worden is nog voor de verre toekomst.
