Deze acht weken zijn te snel voorbij gevlogen. Elke dag begon met dezelfde gedachte: Waar zal ik vandaag belanden? Geen enkele dag was hetzelfde en dat is de reden waarom ik dit zo graag doe. Ik heb veel interessante mensen mogen interviewen en ben op plaatsen geweest waarvan ik nooit had kunnen denken dat ik er ooit zou komen. Maar het beste moment? Dat is toch het zien van mijn eigen stukken op tv in het avondnieuws.
Mijn eerste dag
Met veel enthousiasme en nieuwsgierigheid begon ik mijn eerste dag bij ATV. Al snel mocht ik mee op pad gaan met een andere journalist. Zo kon ik kennis maken met de manier van werken bij ATV. Ik mocht een dag lang Désirée volgen waarbij we naar een jeugdverblijfcentrum gingen dat weer open zou gaan en een rotonde waarvan de werken gestart waren.
Onderweg naar de rotonde kreeg ik te horen dat ik mijn eerste interview zou mogen doen. Ondanks dat ik doorheen de jaren al veel interviews gedaan had, voelde ik toch de spanning. Uiteindelijk was dit helemaal niet nodig, want het interview verliep soepel. Toen ik die avond thuiskwam, zag ik mijn naam op tv. Dit was toch wel speciaal om te zien.
Mijn eerste publicatie
Na een week lang meegelopen te hebben met andere journalisten, was het in week twee tijd om alleen op pad te gaan. In het begin waren dit simpele doorlezers voor het avondnieuws. Mijn eerste video ging over werken die van start gingen op de Bredabaan. Nadien mocht ik ook veel reportages maken. Dat doe ik persoonlijk liever omdat je dan echt een verhaal kan maken. Mijn eerste reportage ging over een pop-up winkel die geopend werd door Studenten. Ik moest toch echt twee keer kijken voor ik besefte dat mijn eigen video’s gewoon op tv waren te zien.
Een bijzondere ontmoeting
Tijdens deze acht weken ben ik veel interessante en bekende mensen tegengekomen, maar één ontmoeting blijft me bij. Voor de pyjamadag van Bednet mocht ik de 11-jarige Luca interviewen. Hij kreeg begin dit jaar te horen dat hij Lymfeklierkanker heeft. Niet makkelijk om op jonge leeftijd hiermee om te gaan. Toen ik zijn klas binnenstapte, werd ik meteen blij van zijn aanwezigheid. Zoveel energie, levenslust en zin in die dag. Ik kon direct zien dat deze jongen een strijdersmentaliteit had.
De manier waarop hij sprak tegen mij over zijn ziekte en hoe hij hiermee omging, deed me echt denken dat hij ouder was. In de reportage heb ik maar een stukje kunnen gebruiken van wat hij zei, maar als het kon, had ik heel het interview willen laten zien. Deze jongen kan een voorbeeld zijn voor iedereen. Ik hoop oprecht dat hij terug beter wordt en snel herenigd kan worden met zijn vriendjes zonder al die afspraken in het ziekenhuis.
Veel geleerd
Ik ben ATV heel dankbaar dat ze mij zoveel vrijheid en verantwoordelijkheid hebben gegeven. Ik heb enorm veel bijgeleerd doordat ik zelf op pad kon gaan en mijn ding mocht doen. Als ik mezelf vergelijk met 2 maanden geleden, merk ik wel dat ik stappen heb gezet. Ik heb tijdens mijn stage veel vragen gesteld omdat ik echt wilde groeien. Zowel op het technische vlak als het vertellen van verhalen.
Anekdote
Op mijn voorlaatste dag werd ik meteen op pad gestuurd om een reportage te maken over een brand die was uitgebroken in de nacht. Mijn taak was om de bewoners van het gebouw te interviewen en wat beelden te maken van de omgeving en schade. Terwijl ik bezig was, komen vanuit verschillende hoeken van de straat politie en brandweerwagens aangereden met loeiende sirenes. Er bleek een gaslek te zijn ontstaan in hetzelfde pand waar ‘s nachts een zware brand woedde. Ik belde meteen de eindredacteur op en kreeg de opdracht om ook hierover een apart stuk te maken. Wat begon als een gewone opdracht, groeide al snel uit tot een drukke en intense voormiddag.
Oeps foutje
Ook fouten maken hoort bij een stage. Hier en daar heb ik wat steekjes laten vallen. Ik moest voor het avondnieuws een stuk maken over de persconferentie van Antwerp in aanloop naar hun wedstrijd tegen Gent. Het was de tweede of derde keer dat ik naar de Bosuil moest gaan voor een persmoment, dus ik wist wat me te doen stond. Ik stelde mijn camera op, regelde het geluid en nam plaats achter de camera. De persconferentie verliep goed, ik heb mijn vragen kunnen stellen en alles stond op beeld.
Toen ik aankwam op de redactie om alles te monteren zag ik meteen dat er iets niet klopte aan het beeld. Het stond scheef. Blijkbaar was ik vergeten het statief waterpas te zetten nadat ik de ontvanger van de microfoon eraan had gehangen. Gelukkig kon ik het beeld rechttrekken tijdens de montage en was het probleem opgelost.
