Acht weken lang mocht ik meedraaien op de redactie van Look-Out Magazine, en die weken zijn voorbijgevlogen. Als stagiair schreef ik voor de tweejaarlijkse lifestyle-edities, de vijf regionale magazines met een verzameling aan smaakvolle adresjes én de sociale media. Ik werd ondergedompeld in de wereld van lifestyle en gastronomie. Dat smaakt naar meer.
Mijn eerste dag
Op maandag 10 februari om klokslag 10 uur was het zover: mijn stage ging officieel van start. Ik werd warm onthaald op kantoor door Wencke, Gert-Jan en Nicolas, de drijvende krachten achter Look-Out. We bespraken de werking van de redactie, de verwachtingen en… mijn eerste opdrachten. Ik kreeg meteen twee grote artikels toegewezen voor het najaarsnummer. Het ene over het Noorse Storfjord Hotel, en het ander over de Franse meesterpatissier Philippe Conticini. Daarnaast mocht ik nadenken over een voorwoord voor het jaarlijkse magazine van Antwerpen en van Knokke. Ik kreeg ook de taak contact op te nemen met de Kiekenhoeve. Stuk voor stuk serieuze taken. Dit is voor écht. Mijn eerste wauw-gevoel was een feit.
Mijn eerste publicatie
Veel van de stukken moeten nog even wachten tot ze de drukker passeren, maar mijn eerste vier pagina’s verschenen al wel in het voorjaarsnummer van het lifestylemagazine. Drie shoppingpagina’s en mijn tekstje over ‘Het Palingshuis’ in de terrasspecial vullen mijn eerste pagina’s in een écht magazine, dat écht gekocht wordt écht gelezen wordt. Een écht wauw-gevoel overviel me opnieuw toen ik mijn naam in de colofon zag blinken.
Een bijzondere ontmoeting
Thuiswerk was de norm, dus de meeste ontmoetingen gebeurden via de telefoon. Af en toe werd ik verwacht bij de uitvalsbasis in de Ericalaan. En de eerste woensdag van mijn stage stond mijn ontmoeting met Lara ingepland. Zij is verantwoordelijk voor de sociale media van Look-Out. In haar appartement op ’t Zuid kreeg ik een takenlijst voor de posts waarvoor ik de copywriting mocht doen. En ik kreeg ook twee heerlijke latté’s, koekjes en water met limoen. Ik kwam dus niets tekort. Mijn eerste post ging direct na het schrijven online. Weer dat wauw-gevoel.
Veel geleerd
Ik heb enorm veel geleerd bij Look-Out. Op school leren we vooral voor kranten schrijven, maar een lifestylemagazine is helemaal anders. Mensen inspireren met wat er geschreven staat is – wat mij betreft – evenveel waard als bijvoorbeeld een sterk staaltje onderzoeksjournalistiek. Ik ben heel blij dat ik in mijn stage de kans heb gekregen het researchen en schrijven voor lifestyle verder te ontwikkelen en daarin begeleiding te krijgen. Ik weet nu dat je elk mogelijk onderwerp in een lifestylejasje kunt stoppen, als je de juiste details uitkiest en het dus op de juiste manier brengt.
Anekdote
Voor ik mijn stage aanvatte, leefde ik in de waan dat het Nederlands nog maar weinig geheimen had voor mij. Tot ik tijdens mijn redactionele werk ontdekte dat ik toch heel wat woorden kan bijleren. Neologismen als eetalië (voor Italiaanse restaurants), eetmosfeer (voor sfeervolle culinaire ervaringen) en het ondeugende confrèters (een knipoog naar collega-restauranthouders) waren voor mij onbekend terrein. En fantasmagorisch? Daar had ik nog nooit van gehoord.
Eindredacteur en woordentovenaar Marc gaf me nog meer adviezen mee, te hooi en te gras. Hij raadde me aan om een lijst aan te leggen van woorden, zinnen en uitdrukkingen uit alle hoeken van de wereld die ik wellicht ooit eens zal kunnen opvissen voor een tekst. Hij gaf me een rist aan voorbeelden waaronder: ‘als een nocturne van Chopin’ om uit te drukken dat iets hartveroverend, romantisch en zacht is. Hij benadrukte het belang van mijn klassiekers te kennen. In de frase ‘Hamlet, act III, scene iii, regel 87’ bijvoorbeeld, daar zit een ludieke weigering of een ontkenning. Hamlet zegt simpelweg: ‘no’. En wat in onze studie journalistiek veel aan bod komt, drukte hij mij ook weer op het hart: schrijven is schrappen – schrijven is 1% inspiratie en 99% transpiratie.
Oeps foutje
Niet alles liep altijd vlekkeloos. Namen fout vermelden, daarop zeggen we hetzelfde als Hamlet, in act III, scene iii, regel 87. Het is niet Georges Ezra, maar George Ezra. Chateau La Commaraine krijgt een kapje op de eerste a. Zo durfde ik nog wel eens een misstap begaan, gelukkig ontging niets het alziend oog van Marc.
