In dit stageverslag neem ik je mee door mijn stage bij Associate Directors. Dit productiehuis, gevestigd in Borgerhout, focust op documentaires met maatschappelijke thema’s.
Mijn eerste dag
Op een koude ochtend in februari fietste ik met klamme handjes naar Borgerhout. De afgelopen maanden had ik sterk het gevoel dat het tijd was voor de volgende stap. Ik stond te springen om stage te lopen, om te mogen ondervinden.
Ik wist al wat er van mij verwacht werd: de komende weken zou ik me bezighouden met ‘impactcampagnes’. Dit betekent dat de impact van een documentaire gemeten wordt. Een belangrijk onderdeel daarvan is interviewen. Door vertoningen te bezoeken en mensen te interviewen, wordt de noodzaak en de impact van de documentaire duidelijk.
Ook hoopte het team van AD dat een jonge stagiaire de sociale media onder handen zou nemen. Omdat een paar films in de laatste fase van productie zaten, stonden er veel premières op het programma. Zowel bij de productie als bij het organiseren van de premières zou mijn hulp gevraagd worden. Ik was blij dat ik mijn organisatorisch talent mocht benutten.
Mijn eerste publicatie
Op Docville, het internationale documentairefestival in Leuven, hadden wij een bijzonder project. Shelter, een VR-documentaire over de oorlog in Oekraïne, zou hier vertoond worden in een nagebootste schuilkelder. Twee dagen voor het festival trok ik met een collega naar Leuven om met een team uit Nederland de opbouw te doen.
Mijn taak was om deze intensieve dag vast te leggen. De ochtend erna monteerde ik in rap tempo een video. Die werd vertoond op de première, tijdens de Q&A met de regisseur en producenten. Je werk op zo’n groot scherm terugzien is bijzonder en confronterend tegelijk. Ik was naar de achterste rij gevlucht omdat ik het zo ongemakkelijk vond. Gelukkig waren de reacties achteraf positief.
Een bijzondere ontmoeting
Tijdens mijn stage ontmoette ik veel inspirerende mensen. Dit bevestigde wat ik al een tijdje wist: ik hunker naar inspiratie. Dat ik nu omringd was door gedreven mensen en hen moest interviewen, was een groot cadeau. Wanneer ik een regisseur voor mijn camera had, stelde ik stiekem een vraag puur voor mezelf.
Zo sprak ik een regisseur die vijf jaar geleden aan zijn kinderdocumentaire begon, waarin zowel Palestijnse als Joodse personages zaten. Ik vroeg hem hoe de ontwikkelingen in Gaza zijn werk beïnvloed hebben. Hij vertelde dat het moeilijk was, vooral de interactie tussen de Palestijnse en Joodse personages op premières. Ik vertelde hem over mijn Joodse achtergrond, mijn kritische visie op Israël en mijn bachelorproef: Self-Loving Jew. Hij was opgelucht om met mij over zijn moeizame proces te spreken. Dit zal ik niet snel vergeten.
Voor Shelter werkte ik in een volledig mannelijk team. Na de première gingen we uit eten. Ik zat aan tafel met de producenten, de cameraman en de regisseur – die toevallig allemaal vader waren van jonge kinderen. Ze waren geïnteresseerd in mijn visie op generatie Z, met name met betrekking tot toxic masculiniteit en Andrew Tate. Op mijn beurt stelde ik hen vragen over hoe zij het internetgebruik van hun kinderen monitoren. Dit leidde tot interessante inzichten.
Een soortgelijk gesprek had ik bij een bezoek aan de Rainbow Ambassadors, een groep die strijdt voor betere behandeling van LGBTQ+ personen in verpleeghuizen. Ik zat aan een tafel vol oudere feministische activisten die alles wilden weten over de term ‘tradwife’, waar ze recent over hadden gelezen.
Ik was dus omringd door mediageletterde mensen met uitgesproken meningen. Ik hoop dat zij mijn visies net zo interessant vonden als ik die van hen.
Anekdote
De documentaire Les Dames Blanches werd getoond aan het departement Zorg van de Vlaamse Overheid. De film laat de kritische blik zien van de Dominicaanse jongen Simeon op het westerse zorgstelsel. Na de film vond er een panelgesprek plaats met zorgdeskundigen die zich achter de boodschap van de film schaarden.
Het achtkoppige panel en de moderator daagden de beleidsmakers uit om hun visie op de zorg te herzien. Ik mocht dit alles vastleggen. De problematiek in de zorg is niet mijn interesseveld, toch stond ik vol verwondering te kijken naar dit panel. Hoe gepassioneerd en kritisch zij spraken over hun vak, tegenover al die belangrijke mensen! Dit gaf mij enorm veel energie.
Oeps, foutje
Ik heb tijdens mijn stage geen memorabele fouten gemaakt. Wel deed zich een ongemakkelijke situatie voor:
Na twee weken had ik de volledige sociale media overgenomen en checkte ik eigenlijk niks meer bij mijn stagebegeleider voordat ik iets plaatste. Het team was tevreden en elke dag kwam er een volger bij.
Van 26 maart tot 3 april vond Docville plaats. Op dit internationale documentairefestival had Associate Directors acht films op het programma staan! Op een ochtend haalde ik fragmenten uit al die films en monteerde ik een vlotte Instagram Reel. Mijn stagebegeleider was dolenthousiast. Maar liefst twaalf regisseurs en producenten deelden het in hun story. Het festival zelf ook; zij werden bijdrager van het bericht.
Een paar dagen later, terwijl ik in een overvolle trein richting Leuven zat, verscheen er een boze reactie onder de post. De persoon schreef dat wij ons moesten schamen voor de ‘pro-Russische’ film op het festival. Vreemd, want Associate Directors had juist een Oekraïense film op het festival staan. Binnen enkele minuten verschenen er meer reacties met dezelfde boodschap.
Ik stuurde een bericht naar mijn stagebegeleider met de vraag hoe we dit moesten aanpakken. Ik stelde voor om één haatbericht te laten staan en daarop te reageren dat wij, als productiehuis, niks te maken hebben met de kwestie. Ze ging akkoord. Wat bleek? De controversiële film Russians at War werd vertoond op Docville. Omdat zij bijdrager waren van ons bericht, stond het ook op hun profiel. De film werd, door de vele ontevreden reacties, uit het programma gehaald. Eenmaal aangekomen op het festival werden we aangesproken door menig regisseur en medewerker die konden lachen om onze betrokkenheid bij het voorval. Wij inmiddels ook – haatberichten horen tenslotte bij bekendheid. (We hebben nog geen 200 volgers.)
Veel geleerd
De afgelopen maanden heb ik veel research gedaan, geschreven, gefilmd en gemonteerd. Ik vond sprekers voor panelgesprekken en beelden voor in documentaires. Ook vertaalde en ondertitelde ik documentaires. Mijn mening werd volop gevraagd en ik was echt onderdeel van het team van AD. Ik werkte samen met personeel van cinema’s, festivals en andere productiehuizen. Ik bezocht Jeugdfilmfestival Antwerpen, Docville en Millenium.
Ik denk niet dat een stageplek bij Associate Directors voor iedere Journalistiekstudent is weggelegd – en dat is niet erg. We hebben allemaal andere motieven en doelen binnen deze opleiding. Voor mij was er geen betere stageplek geweest dan Associate Directors.
De afgelopen twee maanden heb ik mogen ‘gaan’. Ik zeg altijd: ”ik wil gewoon gaaaaaan!!!!’’ Ergens volledig induiken, niet wachten op een ander. Bij Associate Directors werd een bepaalde zelfstandigheid en assertiviteit gevraagd die goed bij mij paste. Dat ik op een plek terecht ben gekomen waar een kritische blik werd gevierd, was ik niet gewend.
Dankwoord
Ik wil het hele team ontzettend bedanken voor de ruimte, verantwoordelijkheid en het vertrouwen dat ze mij gegund hebben. In het bijzonder mijn stagebegeleider Nina, die ik graag vergelijk met Beyoncé. Er is niemand die zo hard werkt als zij. Wat fijn om van zo’n gedreven vrouw te mogen leren.
In de tuin van AD prijkt de tekst Taking up space op de muur. Kritisch zijn op bestaande structuren en je standpunt laten horen is een vorm van ruimte innemen – iets wat bij vrouwen vaak niet wordt gewaardeerd. Met de lente in aantocht scheen de zon elke dag langer op deze woorden. Symbolisch, want tijdens mijn stage leerde ik langzaam de schoonheid terug te vinden in het innemen van ruimte.
