Naar aanleiding van De Warmste Week 2025 maakte Radio CrAP een 6 uur durende uitzending over onzichtbare ziektes. Op woensdag 17 december tussen 9 en 15 uur kon je verzoekplaatjes aanvragen, boeiende interviews beluisteren op en rond campus Meistraat. Van sterke getuigenissen over eetstoornissen tot angststoornissen en experten aan het woord. Heb je de live-uitzending gemist? Hieronder vind je alle hoogtepunten uit de radioshow terug.
Katoo (18) heeft long covid en stuit op onbegrip artsen: “De neuroloog zei dat ik hoofdpijn had omdat ik te dom was.”
De Leuvense Katoo kampt sinds 2022 met long covid. Ze ondervindt al meer dan twee jaar langdurige fysieke klachten nadat ze tijdens de pandemie besmet raakte met het coronavirus. In eerste instantie dacht ze, net als veel Belgen, dat haar toestand zou verbeteren na een vaccinatie, maar de symptomen bleven aanhouden.
Wanneer de scholen opnieuw de deuren openen, is terugkeren naar de klas onmogelijk. Katoo voelt zich uitgeput en ervaart aanhoudende vermoeidheid. Ze consulteert verschillende artsen, maar krijgt telkens te horen dat er geen medische verklaring is. Volgens Katoo wordt haar herhaaldelijk meegedeeld dat de klachten van psychologische aard zijn. “De neuroloog zei zelfs dat ik hoofdpijn had omdat ik te dom was,” getuigt ze.
Beluister de volledige reportage hier:
Na talloze onderzoeken, ziekenhuisopnames en mislukte behandelingen in België besluiten de ouders van Katoo hulp te zoeken in het buitenland. In april 2023 start ze via sociale media een inzamelactie. Niet veel later vertrekt ze voor de eerste keer naar Rome voor een behandeling die tot op vandaag bezig is. “Als ik zeg dat ik opnieuw naar Italië ga, reageren vrienden vaak met: ‘Tof, je gaat naar Italië.’ Maar in werkelijkheid ga ik erheen om in het ziekenhuis te liggen.”
Ook Elke Delbare van de organisatie Not Recovered Belgium noemt de hulpverlening voor post-covidpatiënten gebrekkig en schrijnend. “Voor kinderen is het erger dan voor volwassenen. Voor volwassenen zijn er ongeveer 3 à 4 artsen, maar voor kinderen zijn er geen.” Dat maakt van Katoo geen uitzondering. Want volgens Elke zouden heel wat Belgische kinderen naar Italië afreizen om hulp te zoeken bij de gespecialiseerde kinderarts, Danilo Buonsenso.
“Je hebt geen gespecialiseerde artsen voor kinderen in België. Daarom reizen velen naar Italië.” – Elke Delbare, Not Recovered Belgium
Magda heeft CVS en start euthanasietraject door ondraagelijke pijn: “Ik wil op een rustige manier vertrekken”
Magda reisde jarenlang de wereld rond als stewardess bij Sabena en werkte in het buitenland als reisgids. Ze woonde twee jaar in Tunesië en een jaar in Egypte. Haar leven nam een drastische wending tijdens haar verblijf in Egypte, waar ze plots in elkaar zakte. Vanaf dat moment kwam haar leven tot stilstand.
Magda kreeg een diagnose: chronisch vermoeidheidssyndroom. In een beginfase kampte ze met misselijkheid, duizeligheid en spierpijn. Later namen de klachten in ernst toe. Vandaag leeft ze in sociaal isolement. “Ik heb één goede vriendin, maar zij woont niet dichtbij. Ik kan ook niet van haar verwachten dat ze regelmatig langskomt,” vertelt ze. “Op steun van mijn familie kan ik zeker niet rekenen.”
Naast de fysieke klachten weegt ook de mentale last zwaar door. Volgens Magda is haar lijden uitzichtloos. Ze geeft aan dat ze euthanasie overweegt, uit vrees voor financiële problemen en omdat er volgens haar geen herstelgerichte behandelingen zijn. “Ziek zijn is een voortdurende strijd, zeker wanneer je er alleen voor staat zonder familie of sociaal vangnet,” zegt ze.
Toch vindt Magda houvast in kleine dingen, zoals de natuur en muziek. Vooral water heeft voor haar een rustgevend en helend effect. Redacteur Xander Borghgraef vergezelde haar tijdens een wandeling langs de Schelde.
Heb je na het lezen of beluisteren van dit stuk nood aan een gesprek? Aarzel dan zeker niet om contact op te nemen met Tele-Onthaal via het gratis en anonieme hulplijnnummer 106.
“Ik zou graag terug willen werken, maar fysiek is het niet haalbaar”
Cindy lijdt aan fibromyalgie en het chronisch vermoeidheidssyndroom. Sinds haar diagnose in 2008 is werken voor haar niet langer mogelijk, een situatie die haar sterk frustreert.
Voor haar ziekte werkte Cindy als psychiatrisch verpleegkundige, een job die ze omschrijft als haar droomberoep. Op 25-jarige leeftijd besloot ze opnieuw te gaan studeren. “Ik heb toen alles op alles gezet: drie jaar keihard gewerkt en daarna een goede job gevonden,” vertelt ze. “Maar dat heeft er ook toe geleid dat ik voortdurend over mijn grenzen ben gegaan. Uiteindelijk ben ik volledig gecrasht.”
De job van psychiatrisch verpleegkundige is zowel mentaal als fysiek veeleisend. Cindy deed het werk met veel passie en zou het vandaag nog steeds graag opnieuw opnemen, maar haar gezondheid laat dat niet toe. “Mijn energie is extreem onvoorspelbaar. De ene dag kan ik misschien twee tot drie uur iets doen, de volgende dag ben ik zo uitgeput dat bijna niets lukt,” zegt ze. “Dat maakt het bijzonder moeilijk om opnieuw werk te vinden, zeker in de zorg. Ik voel dat werkgevers twijfelen omdat ze niet op mij kunnen rekenen.”
Zelfs alledaagse taken vergen veel energie en veroorzaken hevige vermoeidheid. Reporter Stijn Belis ging langs bij Cindy en hielp haar bij het opzetten van de kerstboom, een activiteit die voor haar allesbehalve vanzelfsprekend is.
Docent Chris Van Gils liep gehoorschade op door stress
Docent Chris Van Gils leeft met de ziekte van Ménière, een aandoening van het binnenoor die onder meer duizeligheid, gehoorverlies en oorsuizingen veroorzaakt. Bij Chris leidde langdurige en intense stress tot blijvende gehoorschade.
Ze was jarenlang directeur van een mediabedrijf, maar moest die functie om gezondheidsredenen opgeven. Vandaag staat ze nog voor de klas als docent aan de AP Hogeschool. Dat lukt enkel met de hulp van een geavanceerd hoorapparaat dat lesgeven mogelijk maakt.
“Ik hoor niets meer op een natuurlijke manier,” zegt ze. “Stemmen en geluiden klinken mechanisch.” In een klaslokaal vangt ze niet alleen gesprekken op, maar ook het gezoem van beamers, trillingen van ledverlichting en geluiden die zich buiten het klaslokaal afspelen. Het apparaat filtert niet, maar versterkt ook. Dat maakt luisteren intens en uitputtend.
Daarbovenop heeft ze het gevoel alsof ze zich moet verantwoorden bij anderen mensen over haar ziekte. “Ik moet vaak uitleggen wat er met mij scheelt,” zegt ze.
Het verhaal van Katoo, Elke, Magda en Chris staan niet op zichzelf. Er zijn nog talloze verhalen over onzichtbare ziektes die zelden gehoord worden. Daarom zal De Warmste Week meer verhalen brengen en ruimte creëren voor herkenning en solidariteit. De actieweek loopt van 18 tot 24 december en vindt dit jaar plaats in het Cosmogolempark in Genk.
Auteurs| Melda Tokgöz, Stijn Belis
